BLIZNY, KTÓRE KWITNĄ

Historia szklanego „Z”

Są meble, które nie służą do przechowywania. One służą do wyglądania. Lata temu kupiłam  jednej z moich córek szafkę – wizualnie majstersztyk, choć użytkowo mało pojemną.

  Kiedy córka postanowiła wymienić wyposażenie, nie potrafiłam oddać tych szklanych rzeźb w obce ręce. Tak trafiły na mój taras. Oczywiście, musiałam wszystko na tarasie pozmieniać. Rzeźbiony w drewnie przez prof, Gustawa Zemłę Chrystus znalazł też nowe miejsce (wcześniej rzeźba byla niezadaszona tutaj )

  

   Cieszyłam się jak dziecko tymi taflami wygiętymi w fantazyjne litery „Z”. Do czasu. Pewnego ranka, o zgrozo, zobaczyłam, że jedna ze skośnych powierzchni poddała się "naprężeniom." Może dekoracyjna lampka ustawiona była w nieodpowiednim miejscu?   Może dziecko przysiadło sobie na blacie? Pęknięcie było bezlitosne – blat podzielił się na dwie osobne części. Winnych brak, tylko żal serce ścisnął.

   Ale czy artystyczna dusza może się tak poddać? Fachowiec scalił szkło, a ja postanowiłam nadać tej „bliźnie” nowe życie. Na linii dawnego pęknięcia umocowałam taśmą klejącą sztuczną gałązkę białych kwiatów, wygiętą dokładnie tak, jak biegła rysa.

Odchylona gałązka,
aby ukazać część "blizny"

 Dziś patrzę na to szklane „Z” i myślę, że to najważniejszy mebel w moim domu. Uczy mnie, że to, co pęknięte, wcale nie musi trafić na śmietnik. Wystarczy odrobina cierpliwości i… kwiatów, by miejsce bólu stało się miejscem największego zachwytu. Moja rysa nie straszy – ona kwitnie. To moja prywatna lekcja nadziei.

~~~~~~~~~~~~

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy.

 tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami.

tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia.

tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli.

tutaj