MOJA BUCHALTERIA

Idąc tropem Mariana Hemara czy Edith Piaf, można kiedyś pokusić się o rozliczenie własnego życia.

Ale zanim człowiek zacznie taki bilans sporządzać, wypadałoby — trochę jak przed spowiedzią — zrobić rachunek sumienia.

Co zmarnowałam?

Co miało szansę się udać?

Co przegapiłam?

A co jednak można zapisać po stronie zysków?

 Tylko tutaj na blogu mam taka szansę ewentualne plusy wymienić. W spowiedzi już nie. To zostawiamy Bogu, jeśli wcześniej nie zadbaliśmy o odebranie sobie nagrody za zasługi na tym ziemskim padole Do tego wszystkiego należy dodać odwagę. Co warto upubliczniać, a co zachować na wieczne zapomnienie. Myślę, że , jak rzadko który bloger - w tych 1498 postach - przemyciłam tyle informacji o swoich sukcesach i porażkach, że czuję się teraz jak... przenicowana. 

A poza tym — czy naprawdę ważne jest dziś, że czegoś nie dokonałam, bo:

   - nie umiałam,

   - nie chciałam,

   - nie dano mi szansy,

   - albo w porę ostrzegł mnie Anioł Stróż.

     (No dobrze… niektórzy nazwaliby to intuicją.

Za Edith Piaff

(...) Nie, nic, a nic,

Nie, nie żałuję już nic,

Ani dobra, co dano mi,

Ani krzywd, to obojętne już mi.

Nie, nic a nic,

Nie, nie żałuję już nic,

Opłacona, wymieciona, zapomniana,

Nie obchodzi mnie to.

Wspomnień mych nie żal mi,

Już nie rozpalają mych dni,

Me radości i smutki,

Już nie potrzebuję ich.

Zapomniane miłości,

Zapomniane melodie,

Zapomniane na zawsze,

To jest warte zero.

Nie, nic a nic,

Nie, nie żałuję już nic,

Ani dobra, co dano mi,

Ani krzywd, to obojętne już mi. (...)

Bo można i tak... detalicznie, i z humorem, jak Marian Hemar

Buchalteria

Odpisać na straty:

Przyjaciół zobojętniałych,

Niedoszłe kochanki, 

Noce przegrane w karty, 

Przespane poranki, 

Wieczory zmarnowane 

Na kawiarniane żarty, 

Nie napisane wiersze, 

Zaprzepaszczone tematy. 

Odpisać na straty: 

Wiosenny Lwów, Zakopane 

W śniegach niebieskich i białych, 

Sosny Juraty, 

Światy, którymi się włóczę 

Nostalgią zapamiętałą, 

Języki, których 

Już się nie nauczę, 

Urojone tragedie, 

Nieprawdziwe dramaty, 

Czas, z którego zostało 

Tak mało już, tak mało,

A koniec taki bliski

Zapisać na zyski - cóż mogę? 

Szczęścia krótkie przebłyski, 

Trochę muzyki, 

Smutki wierne, wierszyki, 

Książki moje - na drogę 

Spakowane walizki.

Zaczynam się lękać, 

Że zamknę życie 

Na b. znacznym Deficycie. 

A na zakończenie — niech już zaśpiewa Edith Piaf. Bo niektórych bilansów nie da się podsumować lepiej.

link

CENA BLOGOWANIA (I PIĘĆ ŻEBEREK DLA TOFFI)

   Bywa i tak, że człowiek tak bardzo zatraci się w pisaniu kolejnych tekstów, aż w końcu własne ciało… oraz czujny maltańczyk Toffi, muszą kategorycznie przypomnieć mu o powrocie do rzeczywistości i uroków spaceru. Zapraszam na krótką, rymowaną lekcję pokory, którą dała mi moja czworonożna menedżerka!

Uwielbiam was kostki i zmarszczki na nogach,

Że wróciłyście bez wzgardy bez złości.

Widać was w stopach, chełpię się teraz,

W całej was widzę okazałości.

Tęskno mi było , wiem moja wina.

Za mało piłam,  dreptać nie chciałam,

Dlatego dzisiaj skruszona mina,

Bo przy laptopie ciągle siedziałam.

Toffi od razu tu się włączyła,

Nie powiem, że zaraz z tym wyskoczyła

Przyznam, że nieraz mi wyszczekała:

"To się źle skończy...  A nie mówiłam?

Siedzisz na pupie, nie spacerujesz

Ni na wolności ani na smyczy.

Czy ktoś to widział gdzieś w blogosferze,

By człowiek z laptopem bez przerwy się byczył?"

To była ostra opinia Toffi

Dodać ni ująć w niej nie potrzeba

Muszę jej dzisiaj na podwieczorek

Dać pięć żeberek, ale bez chleba

<><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję   -najnowszy  blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki . link tutaj