Była jedynaczką. Tata budował z nią zamki z Lego, mama przychodziła „na kawkę” do lalek, a wieczorami zawsze czytali bajki. Milena zasypiała nucąc własne, wymyślone melodie.
Szybko okazało się, że ma wyjątkowy słuch muzyczny. Kiedy była mała, zaczęła sięgać po skrzypce mamy.
W wieku siedmiu lat pojawił się jednak problem – skolioza. Lekkie „S” w kręgosłupie. Lekarze zalecili intensywną rehabilitację i… przerwanie nauki gry na skrzypcach. Postawa wymagana przy instrumencie mogła pogorszyć sytuację.
Dla Mileny był to cios. Skrzypce stały się jej największą miłością.
Ale dziewczynka nie poddała się.
W tajemnicy przed rodzicami, gdy zostawała sama, brała instrument, trzymając za gryf opierała go o siebie i… palcowała. Bez smyczka. Godzinami ćwiczyła palce lewej ręki na gryfie, a prawą dłonią palcowała. Ćwiczenie smyczkiem wykonywała oddzielnie. Robiła to cicho, z determinacją, żeby nie stracić techniki. Żeby być gotową na powrót.
Trwało to dwa lata.
Dwa lata codziennej rehabilitacji i potajemnego ćwiczenia marzenia.
Kiedy nadszedł czas naboru do szkoły muzycznej, Milena stanęła przed komisją. Rodzice czekali zdenerwowani.
Werdykt był jednoznaczny – przyjęta od razu do drugiej klasy.
Dziewczynka nie tylko nie zapomniała techniki – wróciła silniejsza. Z większą miłością i szacunkiem do tego, co kocha.
Ta historia przypomina mi, że czasem marzenia trzeba na chwilę odłożyć, ale nigdy nie trzeba ich porzucać. Że prawdziwa pasja znajduje swoje sposoby – nawet jeśli są to tylko palce ćwiczące w ciszy.
Czasem największa siła rodzi się właśnie w tych cichych, ukrytych chwilach walki.
<><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy. tutaj
Najnowszy blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki - "WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję" link tutaj