ALE DZISIAJ DUCHOTA!

Wnusio pędzi w chłód

Toffi w ślady malucha też pod czereśnię do chłodu - na hamak

  Po deszczu, jaki nawiedzał przez 2 dni moją okolicę nadeszły wysokie temperatury. Obecnie  jest już ponad 31 st.C.w cieniu i zapowiadają burzę.

 To stan, którego, mój organizm nie toleruje.

   No chyba, żebym wyjechała ... na Florydę!, ale nie jestem już taka młoda i w pełni sił, jak to było w roku milenijnym. Tam tez dostawałam prawie "szoku" i dech mi zapierało w pierwszych godzinach po dotarciu, Później zadziałała aklimatyzacja. Nad samym oceanem czułam się wspaniale. Wiedzieli kuzyni, gdzie zakupić sobie miejscówkę na resztę swojego życia. A proponowali to również nam. Nie... to może być dobre dla mnie tylko na wakacje i to króciutkie. Moim domem jest moja POLSKA 💗

  Już takie temperatury w sposób humorystyczny opisywałam w 2020 r w poście "Piekielny upał w raju, czyli nietakt meteorologiczny" tutaj

<><><><><><><><><><><<><<><><<><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj

POETA I KATASTROFA LIRYCZNA

Poeta otrzymał zlecenie.

- Tylko niech będzie romantycznie - powiedział zleceniodawca. - Dużo uczuć, trochę księżyca, może jedna róża. Tak, żeby czytelnik westchnął.

- Naturalnie - odparł poeta.

Usiadł przy biurku. Otworzył laptop.

Napisał:

„Był ciepły, majowy wieczór...”

Przeczytał.

Wyobraził sobie ten wieczór.

Pachniały bzy.

Gdzieś śpiewał kos.

Nad stawem unosiła się mgła.

Poecie zaszkliły się oczy.

- Ojej - szepnął.

Sięgnął po chusteczkę.

Potem drugą.

Potem trzecią.

Po pół godzinie odzyskał spokój.

Spojrzał na ekran.

„Był ciepły, majowy wieczór...”

- Dobrze -  powiedział. -  Jedziemy dalej.

Napisał:

„A ona szła aleją starych kasztanów...”

I znów zobaczył tę alejkę.

Białe kwiaty.

Szmer liści.

Delikatny wiatr.

I tę samotną postać.

Poeta rozpłakał się natychmiast.

Łkał tak przejmująco, że sąsiad zza ściany przyszedł sprawdzić, czy nie wydarzyło się jakieś nieszczęście.

- Umarł ktoś? -  zapytał.

- Nie —-odpowiedział poeta przez łzy. - Ona dopiero idzie aleją.

Sąsiad pokiwał głową i wyszedł.

Po dwóch godzinach pracy tekst wyglądał następująco:

„Był ciepły, majowy wieczór.

A ona szła aleją starych kasztanów...”

Poeta zużył siedemnaście chusteczek.

Postanowił być twardy.

Napisał kolejne zdanie.

„W dłoni trzymała list miłosny.”

I wtedy nastąpiła katastrofa.

Poeta wyobraził sobie, że list został napisany odręcznie.

Że atrament był niebieski.

Że ktoś długo dobierał słowa

Że może nawet skreślał.

A potem złożył kartkę na trzy części.

To było ponad siły.

Łzy popłynęły szerokim strumieniem.

Klawiatura zaczęła chlupotać.

Spacja odmówiła współpracy.

Litera „e” wydała cichy jęk.

Enter zamrugał rozpaczliwie.

Wreszcie laptop westchnął ostatkiem elektroniki, wyświetlił komunikat:

Błąd krytyczny: wykryto nadmiar szczęścia. System zostanie zamknięty.

i zgasł.

Poeta siedział długo w ciszy.

Patrzył na czarny ekran.

Potem wyjął ostatnią chusteczkę.

- Rozumiem cię, przyjacielu - powiedział.

I rozpłakał się za laptopem.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

link

Grzegorz Turnau - Liryka ,liryka - YouTube

Liryka, liryka , tkliwa dynamika

Konstanty Ildefons Gałczyński

Sam nie rozumiem, skąd mi to się bierze,

że jestem mitologiczne zwierzę,

ni to świnio-byk i ni to koto-pies,

i w ogóle z inych stron:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Idę, powiedzmy, wieczorem z Arturem

i nagle: księżyc wschodzi za murem,

Artur ostrzega, bo dobry kolega:

— Nie patrz. — A ja jak bóbr:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

W takim „Przekroju” po prostu się boją

bo jak na przykład wejdę do pokoju

i się zamyślę, powiedzmy o Wiśle,

to zaraz łzy jak groch:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Wy się nie dziwcie, śliczni panowie,

sześć lat po świecie tułał się człowiek

i nagle: Polska i harfa eolska,

po prostu cud jak z nut:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Będziecie śmiać się, lecz daję słowo:

ja czytam nawet „Gazetę Ludową”

i „Pokolenia”, i wiersze w „Kamenie”,

i czytam, i szlocham, och!

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

Niech mnie zarąbią, niech honoraria

wyda na wieńce Artur Marya!

Ja jestem Polak, a Polak jest wariat,

a wariat to lepszy gość:

liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal.

A po pogrzebie pod korniszon

niech epitaphium mi napiszą:

TU LEŻY MAGIK I MAŁPISZON,

pod spodem taki tekst:

„Liryka, liryka,

tkliwa dynamika,

angelologia

i dal”.

 źródło: 

https://poezja.org/wz/Konstanty Ildefons_Galczynski/24756/Liryka_liryka_tkliwa_dynamika

<><><><><><><><><><><<><<><><<><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj