Rozdział 20: Albumy fotograficzne
Helena zaprosiła w końcu Elwirę do siebie. „Chciałabym, żebyś zobaczyła albumy” – powiedziała przez telefon głosem, w którym po raz pierwszy od wielu miesięcy zabrzmiała tak wyraźna, ciepła nuta. Elwira przyjęła to zaproszenie bez wahania, choć jej własne serce biło tego dnia wyjątkowo niespokojnie.
Kiedy stanęła przed drzwiami mieszkania na trzecim piętrze, przez dłuższą chwilę nie potrafiła podnieść ręki i nacisnąć dzwonka. Jeszcze kilka miesięcy temu za tymi drzwiami mieszkała Natalia – dziewczyna pełna niesamowitej radości życia, która z pasją uwieczniała każdy dzień na zdjęciach i snuła odważne plany na odległą przyszłość. Serce, które teraz miarowo biło w piersi Elwiry, jeszcze niedawno mieszkało właśnie tutaj. Jeden tragiczny moment, jeden nagły wypadek autobusowy – i wszystko zmieniło się bezpowrotnie. Elwira wzięła głęboki, uspokajający oddech i zdecydowanie nacisnęła dzwonek.
Helena otworzyła drzwi z uśmiechem – znacznie pełniejszym i cieplejszym niż ten, który Elwira widziała u niej podczas pierwszej wizyty. Wprowadziła dziewczynę do środka z dużą serdecznością. Mieszkanie było przestronne, typowe M4, urządzone z wielkim smakiem, ale też z widocznym na każdym kroku śladem bolesnej tęsknoty. Jeden pokój na końcu korytarza pozostawał zamknięty – Elwira intuicyjnie domyśliła się, że to nienaruszony pokój Natalii. Za to duże drzwi do salonu stały otworem. Na ścianach wisiały piękne, wielkoformatowe fotografie przyrody, a w rogu pokoju, na solidnym statywie, stał profesjonalny aparat fotograficzny.
– To wszystko pamiątki po moim świętej pamięci mężu – powiedziała cicho Helena, zauważając zaciekawione spojrzenie Elwiry. – Był zawodowym fotografem przyrody. Natalia odziedziczyła po nim całą tę wielką pasję… i te wszystkie ciężkie albumy.
Usiadły razem przy niskim stoliku kawowym. Helena zaparzyła aromatyczną kawę, a potem zaczęła ostrożnie wyjmować z szafy kolejne, elegancko wydane tomy. Przeglądały je powoli, strona po stronie, chłonąc każdą fotografię.
– To zdjęcie akurat zrobiliśmy w Bieszczadach… – zawiesiła na chwilę głos starsza kobieta.
Elwira, jako studentka historii sztuki, dosłownie nie mogła oderwać wzroku od tych pięknych, surowych kadrów – zachwycało ją subtelne światło poranka rozlewające się na dzikiej łące, gęsta mgła unosząca się nad jeziorem i ptaki uchwycone w dynamicznym locie.
– A to… – Helena zatrzymała się dłużej przy jednej z fotografii – to było ich wielkie, wspólne hobby. Natalia i jej tata uwielbiali jeździć razem na rowerach daleko poza miasto. Robili zdjęcia wyłącznie o świcie i o zachodzie słońca. Te żurawie na ścianie obok… to właśnie pamiątka z jednej z ich ostatnich wspólnych wypraw.
Elwira spojrzała we wskazane miejsce na duże, oprawione w ciemne ramy zdjęcie. Żurawie uchwycone na tle płonącego, intensywnie pomarańczowego nieba wyglądały wręcz nierealnie, jakby pochodziły z zupełnie innego świata. Przez dłuższą chwilę w salonie panowała absolutna, głęboka cisza. Słychać było jedynie delikatny szelest przewracanych kart i cichy, metaliczny odgłos łyżeczki uderzającej o krawędź porcelanowej filiżanki.
– Wiesz… – odezwała się w końcu Helena, przenosząc wzrok na siedzącą obok dziewczynę i patrząc na nią z dziwną, niemal matczyną czułością. – Kiedy tak na ciebie patrzę, czasem mam nieodparte wrażenie, że widzę w twoim spojrzeniu żywy cień jej dawnej, nienasyconej ciekawości świata. I to… to jest w tej chwili dla mnie czymś niesamowitym.
Elwira poczuła, jak coś ogromnego i ciepłego momentalnie ściska ją w gardle. Przez dłuższą chwilę kompletnie nie wiedziała, co powinna odpowiedzieć na te słowa. W zamian wykonała prosty, pełen empatii gest – wyciągnęła dłoń i delikatnie uścisnęła palce Heleny. W tym jednym momencie, pośród starych albumów, profesjonalnych aparatów i trudnych wspomnień, coś niezwykle ważnego zaczęło się między nimi rodzić – coś niezwykle delikatnego, kruchego, ale jednocześnie najgłębiej prawdziwego.
Rozdział 21. Tandem
Kilka dni później Helena zadzwoniła z propozycją, której Elwira się nie spodziewała.– Mam stary tandem w piwnicy. Nie był używany od lat… od czasu, kiedy jeździliśmy z Niną. Pomyślałam, że może chciałabyś spróbować. Tylko krótka przejażdżka. Nic szalonego.
Elwira zamilkła na chwilę. Rower. Tandem. Coś, czego w dzieciństwie prawie nie znała.
– Dobrze… – odpowiedziała cicho. – Chętnie.
Kiedy spotkały się przed blokiem, Helena już czekała z tandemem. Był stary, ale zadbany – pomalowany na głęboki granat, z jasnymi oponami. Helena usiadła z przodu, Elwira z tyłu.
– Gotowa? – zapytała Helena, oglądając się przez ramię.– Chyba tak… – Elwira ścisnęła kierownicę. Serce jej biło mocno, ale tym razem nie z lęku. Z podniecenia.
Ruszyły powoli. Najpierw ostrożnie, jakby testując, czy tandem wytrzyma dwie różne osoby. Elwira czuła, jak pedały pod jej stopami zaczynają się obracać – najpierw nieśmiało, potem coraz pewniej.
W dzieciństwie rower był dla niej luksusem. Trójkołowy – bezpieczny, ale smutny. Normalny – tylko na chwilę, pod okiem mamy, która bała się każdego szybszego ruchu. „Nie za szybko, Elwirko. Serce…”.A teraz pedałowała. Naprawdę pedałowała. Wiatr delikatnie muskał jej twarz, a przed nią siedziała Helena – kobieta, która kiedyś straciła córkę, a teraz pedałowała z dziewczyną, w której sercu biło serce tamtej córki.
– Wszystko w porządku? – zawołała Helena, nie odwracając głowy.
– Tak! – odpowiedziała Elwira ze śmiechem, który sam ją zaskoczył. – Czuję… jakbym wreszcie mogła jechać!
Helena zwolniła trochę, aby mogły kontrolować jazdę ścieżką rowerową nad rzeką. Słońce przebijało się przez liście drzew. Elwira czuła, jak coś w niej się rozluźnia – jakby dawne ograniczenia powoli puszczały.– Wiesz… – powiedziała cicho, kiedy zatrzymały się na chwilę przy ławce – w dzieciństwie myślałam, że nigdy nie będę mogła jeździć tak jak inne dzieci. A teraz… jadę tandemem z tobą.
Helena spojrzała na nią z dziwnym wzruszeniem.– Nina uwielbiała rower. Zawsze mówiła, że na rowerze świat wygląda inaczej. Że czuje się wolna.
Elwira milczała przez chwilę, a potem powiedziała cicho:– Chyba właśnie to czuję. Wolność.
Ruszyły dalej. Wolniej niż kiedyś jeździła Nina z mamą, ale z takim samym uśmiechem na twarzy. Pedałowały razem naprzód.
I po raz pierwszy od bardzo dawna Elwira poczuła, że jej nowe serce nie tylko bije.
Ono naprawdę żyje.
Rozdział 22: Skutki przejażdżki tandemem
Elwira od samego rana czuła lekki, podświadomy niepokój. Sobotnia przejażdżka tandemem była wprawdzie cudowna i pełna wzruszeń, ale Helena od bardzo wielu lat nie zażywała tyle intensywnego ruchu na świeżym powietrzu. Dziewczyna postanowiła w końcu zadzwonić i zapytać starszą przyjaciółkę o samopoczucie. Gdy jednak w słuchawce zamiast energicznego, ciepłego głosu usłyszała chrapliwy szept, przerywany suchym, głębokim kaszlem, natychmiast wyprostowała się na krześle.
– Helenko? Czy ty leżysz w łóżku? – zapytała zaniepokojona.
– Tak, właściwie tak… – wychrypiała z trudem Helena. – Wstałam tylko na jedną chwilę, żeby zaparzyć sobie ciepłej herbaty. Nic mi nie jest, Elwirko, po prostu…
– Nic już nie mów. Pakuję się i zaraz do ciebie jadę!
Kwadrans później Elwira stała już w chłodnej sypialni Heleny. Diagnoza była krótka i oczywista: podczas wspólnej jazdy pod górkę Helena mocno się spociła, a zdradliwy, jesienny wiatr dokończył reszty dzieła. Rano kobieta obudziła się z silnymi dreszczami, wysoką gorączką i rozdzierającym klatkę piersiową kaszlem.
– Musimy natychmiast wezwać lekarza – uznała kategorycznie Elwira, przykładając dłoń do rozgrzanego czoła Heleny
– Żadnego lekarza! – zaoponowała twardo Helena, choć zaraz potem znów dostała bolesnego ataku kaszlu. – Ja mam swoje sprawdzone sposoby. Jakieś ziółka, lipa, miód malinowy od znajomej z Podlasia i po prostu wygrzeję to porządnie w łóżku. Medycyna naturalna jest najlepsza. Mojej Natalii w takich przypadkach stawiałam kiedyś bańki i na drugi dzień była zawsze zdrowa jak ryba!
Na dźwięk słowa „bańki” w pamięci Elwiry natychmiast ożyło niezwykle barwne wspomnienie z głębokiego dzieciństwa. Stanął jej przed oczami wyraźny obraz taty leżącego bezradnie na brzuchu i mamy, która z niezwykle nabożną, ale i groźną miną podpalała nasączony spirytusem wacik na patyczku, by sprawnym ruchem wkładać go do szklanych baniek. Mała Elwirka była wtedy śmiertelnie przerażona całym tym rytuałem. Z głośnym płaczem uciekła do swojego pokoju, będąc święcie przekonaną, że mama nagle oszalała i próbuje żywcem podpalić ich tatę!
Teraz, patrząc na osłabioną chorobą Helenę, Elwira poczuła, że tamto traumatyczne wspomnienie podsuwa jej genialne rozwiązanie. Nie pisnęła jednak ani słowem o swoim planie. Zaparzyła Helenie obiecane ziółka, przygotowała na talerzyku delikatne kanapki i troskliwie poprawiła ciężką kołdrę.
– Odpoczywaj spokojnie. Ja wyskoczę tylko szybko „na zakupy”, bo muszę koniecznie dokupić ci trochę świeżych cytryn – skłamała gładko, po czym cicho wymknęła się z domu.
Zamiast do osiedlowego warzywniaka, Elwira pognała jednak co sił w nogach prosto do własnego mieszkania. Maria siedziała spokojnie w salonie, przeglądając poranną prasę, gdy córka wpadła do pokoju jak prawdziwa burza.
– Mamo, Helena jest ciężko chora! Ma wysoką gorączkę i potworny kaszel. Przewiało ją na tym nieszczęsnym tandemie.
Maria natychmiast odłożyła gazetę na stół, a na jej twarzy odmalowała się szczera, głęboka troska.
– Ojej, biedna kobieta… Trzeba jej jakoś bezwzględnie pomóc.
– Właśnie! – Elwira podeszła o krok bliżej, konspiracyjnie zniżając głos. – Mamo, czy my mamy jeszcze gdzieś w domu schowane bańki? Te stare, tradycyjne, szklane?
Maria zamarła w bezruchu, a jej oczy rozszerzyły się z nagłej zgrozy.
– Bańki? Elwiro, czy ty doszczętnie oszalałaś? Przecież bańki trzeba przede wszystkim umieć postawić! To nie jest żadna zabawa, można kogoś niechcący poparzyć, zrobić potężną krzywdę…
– Dobrze o tym wiem – odpowiedziała spokojnie Elwira, patrząc matce i pewnie w oczy. – Ale chyba ty, mamo, nie zapomniałaś, jak to się robi? Przecież tacie stawiałaś je w zimowe wieczory dziesiątki razy.
Maria aż chwyciła się ręką za serce, a na jej blade policzki wystąpił nagły rumieniec czystej paniki.
– Ja?! – zawołała dramatycznie, podnosząc głos. – Ja, Elwiro, mam osobiście stawiać bańki Helenie?! Na jej własne plecy?!
