Rozdział VII: Cudza biel
Wojenna zawierucha robiła coraz większe spustoszenie wokół miasteczka, grzebiąc pod gruzami dawne nadzieje i młodzieńcze plany. Dla Renaty ten czas upływał pod znakiem ciężkiej pracy i tęsknoty, którą głęboko skrywała przed światem. Gdy Tymon wstąpił do seminarium we Włocławku, ona wciąż czuła się potwornie zawiedziona, odtrącona i samotna. Choć uważała się za kobietę twardą, to w długie, zimowe wieczory, gdy siadała do swojej maszyny Mundlos, w jej głowie wciąż brzmiał jego potężny kościelny tenor. Kto mógł wiedzieć, co naprawdę skrywało serce młodej krawcowej? Tymon wybrał Kogoś ważniejszego - oddał swoje życie Bogu, a jej pozostały jedynie niespełnione marzenia.
Pewnego poranka do pracowni Ireny zapukała młoda, niezwykle subtelna dziewczyna z sąsiedztwa. W dłoniach trzymała zawiniętą w szary papier belę bieliźnianego, szlachetnego materiału.
- Pani Renatko... - zaczęła nieśmiało, a w jej oczach błyszczały radosne iskry. - Chciałam prosić o uszycie sukni. ślubnej. Mój narzeczony walczy teraz na froncie, ale wierzę głęboko, że lada dzień ta wojna się skończy, on wróci i staniemy przed ołtarzem. To nie jest pilna sprawa, mamy czas... ale chcę, żeby suknia już na niego czekała.
Renata skinęła głową i wzięła do ręki centymetr krawiecki, by zdjąć z klientki miarę. Gdy przesuwała taśmę wzdłuż ramion, talii i bioder dziewczyny, nagle zamarła z wrażenia. Okazało się, że obie mają niemal identyczne proporcje - ten sam wzrost, tę samą wąską talię i linię ramion. Kiedy młoda klientka wyszła, Renata stanęła przed starym, zakurzonym lustrem w oficynie. Przyłożyła biały, surowy materiał do własnej piersi i poczuła gwałtowne, bolesne bicie serca.
Przez ułamek sekundy zobaczyła w odbiciu samą siebie - dumną, zakochaną kobietę, która w tej śnieżnobiałej bieli kroczy nawą kościoła wprost w ramiona Tymona. Ale ten piękny obraz pękł w jednej sekundzie, pozostawiając w ustach gorzki smak rzeczywistości. Jej marzenia przepadły. Tymon zamierzał złożyć już inne, nabożne śluby, choc teraz sama nie wie, gdzie on jest i co się z nim dzieje.
Dziewczyna otarła napływającą do oka łzę i z determinacją usiadła przy maszynie Mundlos. Rozwinęła biały materiał pod igłą. Skoro los odebrał jej prawo do własnego szczęścia, jedyne, co jej pozostało, to uszyć tę suknię z tak ogromnym sercem, zaangażowaniem i kunsztem, jakby szyła ją dla samej siebie. Przecież marzyć jej wciąż było wolno... Tylko to jej na tym szorstkim świecie zostało. Każdy ścieg, każdy misterny fałd i koronka stawały się jej cichym, niewypowiedzianym wyznaniem miłości, które potajemnie chowała przed całym światem w tej cudzej bieli.
Rozdział VIII: Płomień w kopercie
Zima 1941 roku była wyjątkowo mroźna, a szary, okupacyjny styczeń paraliżował miasteczko lodowatym wiatrem i strachem. Dla Renaty był to czas ciężkiej, codziennej walki. Od świtu pomagała rodzicom, handlując produktami od podmiejskich rolników - słoniną, jajami i mąką, które potajemnie przewoziła między wsiami, narażając się na każdym kroku niemieckim patrolom. Jej twarda natura nie pozwalała jej na chwile słabości, ale w głębi duszy, z każdą sekundą mijającego dnia, drżała o los Tymona. Minął ponad rok od aresztowania kleryków we Włocławku, a zza rzeki nie nadeszła ani jedna, najmniejsza wieść. Do dzisiaj.
To był zwykły czwartek. Gdy Renata wróciła do domu siostry zmarznięta i zmęczona po całym dniu na targowisku, zastała Irenę stojącą przy oknie z dziwnym, przestraszonym wyrazem twarzy. Na drewnianym stole leżała mała, podłużna koperta z szarego, szorstkiego papieru. Na jej froncie widniały równe, pisane na maszynie niemieckie litery oraz wielka, fioletowa pieczęć z napisem: Zensiert. Konzentrationslager Dachau.
- Przyniósł listonosz... - szepnęła Irena, cofając się o krok, jakby sam widok przesyłki parzył jej dłonie. - List nie jest do rodziny Firlejów, Renatko. Listonosz przyniósł go tutaj. Jest zaadresowany bezpośrednio do Ciebie.
Renacie w jednej sekundzie zabiło serce tak mocno, że aż uderzyło w piersi z bolesną siłą. Podeszła do stołu z drżącymi rękami, podniosła szary papier i poczuła pod palcami surową fakturę oficjalnego obozowego blankietu. Kiedy delikatnie rozcięła kopertę, z jej wnętrza wyłoniła się jedna jedyna kartka, szczelnie pokryta równym, drobnym pismem Tymona.
Całość była napisana w języku niemieckim - bezwzględny regulamin SS nie wybaczał ani jednego polskiego słowa.
Dziewczyna nie znała niemieckiego na tyle dobrze, by zrozumieć skomplikowane urzędowe nagłówki, ale treść listu była krótka i uderzająco prosta. Tymon pisał zza obozowych drutów, z Bloku 26 - słynnego bloku kapłańskiego. Cenzor SS wykreślił czarnym, grubym tuszem kilka linijek tekstu w środku, pozostawiając jedynie te zdania, które system uważał za bezpieczne.
„Meine liebe Renata...” - zaczynał się list.
Zrozumiała ukryty kod jego serca. Fakt, że ryzykując życiem i wykorzystując jedną z rzadkich możliwości wysłania listu, zaadresował go nie do własnej matki, ale właśnie do niej — skromnej krawcowej z miedzy — mówił o wiele więcej niż tysiąc najwspanialszych miłosnych arii tenorowych. To ona była dla niego jedynym ocalałym światłem, symbolem wolności i portem, do którego pragnął wrócić z tego piekła.
Otarła łzy rękawem swetra. Spojrzała na czarne, wykreślone przez cenzurę SS paski w środku listu - pod nimi na zawsze pogrzebane zostały jego skargi na morderczy głód, bicie i zimno. Ale to nie miało już znaczenia. Tymon żył!
Zdecydowanym krokiem podeszła do szafy, odsunęła obrusy i wyciągnęła szmaragdową sakiewkę ze starej maszyny Mundlos. Popatrzyła na błyszczące w zimowym słońcu złote monety i dolary. Czas bezczynnego oczekiwania oficjalnie dobiegł końca. Skoro od obozowego komendanta płynęło ciche pozwolenie na kontakt, Renata musiała znaleźć sposób, by zamienić to ukryte złoto w realną pomoc. Musiała na nowo ruszyć na wieś, skupić najtłustszą słoninę, suchary i cukier, i wysłać mu do Dachau pierwszą, ratującą życie paczkę. Jej miłość zyskała właśnie najważniejszy cel.
