 |
Pięć lat temu, na chłodnym szpitalnym korytarzu w Płocku, mój świat rozpadł się na tysiąc kawałków. Pojechałam tam z lękiem, ale i z naiwną nadzieją, że te ciemne niteczki przepływające pod powiekami to tylko drobnostka, zwykły powikłaniowy „żabi skrzek” po wymianie soczewki. Zamiast tego zza lekarskiego biurka padło pytanie, które zmroziło mi krew w żyłach: „Kto z pani rodziny stracił wzrok?”.
Diagnoza uderzyła we mnie z siłą taranu. Zaawansowana jaskra. Nerw wzrokowy blady, niemal biały z braku ukrwienia. Pamiętam ten paraliżujący strach przed nadchodzącą ciemnością i bezsilny płacz na korytarzu. Człowiek głupieje w rozpaczy. W jednej chwili dociera do ciebie, jak wiele fundamentalnych spraw możesz zostawić niedokończonych, niezatartych... A ja, na przekór wszystkiemu, w tym całym mroku marzyłam o napisaniu powieści.
Przez kolejne lata przeszłam przez cztery poważne, bolesne operacje. Byłam polem doświadczalnym dla profesorskich „wynalazków”, żyjąc ze świadomością, że każdy ratunek jest tylko na chwilę. Każda kontrola w klinice była podszyta strachem. Wtedy mogłam usiąść w kącie i poddać się przeznaczeniu. Ale ja postanowiłam się rozepchnąć.
Zamiast się poddać, poddałam się pasji. Założyłam blogi. Tak, aż pięć różnych blogów! Zaczęłam zachłannie pisać, przelewać na ekran każdą cząstkę mojej wrażliwości, walcząc o każdy skrawek światła. Zmieniłam miejsce zamieszkania i to był kolejny przełom – trafiłam pod opiekuńcze skrzydła lekarza o światowej sławie. Dziś moje oczy są bezpieczne. Już nikt nie dotyka ich skalpelem. Nastąpił upragniony spokój.
I w tym właśnie spokoju, w tym roku, dokonałam czegoś, co pięć lat temu wydawało się szaleństwem. Napisałam. Nie jedną, a DWIE powieści.
Kiedy dzisiaj siedzę w moim domu wśród mojej rodziny, słuchając radosnego świergotu uratowanej z trawnika papużki i patrząc na mojego wiernego psa, wiem jedno: wygrałam. Spełniłam swoje największe, najgłębsze marzenie. Udowodniłam sobie i tej podstępnej chorobie, że wewnętrznego światła nie da się tak łatwo zgasić. Moje książki już żyją, a ja wreszcie czuję absolutne, głębokie spełnienie. Nie czekajcie na marzenia. Rozpychajcie się w życiu łokciami, nawet wtedy, gdy wokół robi się ciemno. Warto.
<><><><><><><><><><><<><<><><<><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj
🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj
