MOJE LITERACKIE IN VITRO

Jak dotąd, nie spłodziłam jeszcze żadnej książki i chyba mi to nie grozi. Czas płodności ( jeśli chodzi o napisanie książki) już u mnie dawno minął. Jeszcze  mogę z siebie wydać na bloga jakieś wierszyki, bajeczki czy posty.

Ale też stosuję w tym blogowaniu takie swoiste in vitro. Zapożyczam od ulubionych piosenkarzy czy satyryków ich utwory, a mam takich ulubionych: Kerna i Waligórskiego i prezentuję ich twórczość z moim, czasem niewielkim, wkładem.

Jak już powiedziałam, książki żadnej nie wydam, zatem nagrody literackiej nie spodziewam się. O NOBLU nie marzę i zapewne nie dlatego, że wiązałoby to się od razu z oblewaniem nagrody. 

Jednak mój ulubiony Andrzej Waligórski napisał taki utwór, w którym marzy, jako Zenon Dreptak, co by to było, gdyby został w ten sposób uznany. 
A były to lata chude, bo 70/80-te. Uzyskanie Nobla to pikuś w porównaniu ze zdobyciem w tych czasach pewnych artykułów spożywczych ( bo takie, jak: parówki, wiśniówka, albo żubrówka, wspomniane w wierszu, to tylko na kartki). Już za samo to należał się niejednemu Polakowi NOBEL. Ale ja i w tym nie byłam mocna, bo nie połknęłam bakcyla zdobywcy.

NAGRODA

( Andrzej Waligórski) 

...a jakby mi kiedyś przypadkiem przyznali nagrodę Nobla 

To wprost pojęcie przechodzi, jak ja bym to zaraz oblał! 

Zaprosił bym pana Miecia i Kwiatkowskiego i Zdzisia! 

I nie dałbym żadnej czyściochy, tylko żubrówkę i wiśniak.

Posadziłbym koło stołu stryjaszka, jak również teściowę, 

I bym postawił parówki po dwie - trzy sztuki na głowę 

A sam bym siedział we środku, koło mnie pan Skoczylas 

I co raz bym nastawiał płyty z Wiolettą Willas

I bym nalewał, i mówił:- No, proszę żeż się częstować! 

A wszyscy na to - Mistrzu, po co się fatygować? 

Już my za mistrza rozlejem, mistrz lepiej otwórz komodę 

I pokaż nam, szaraczkom, tę swoją wspaniałą nagrodę!

Więc w końcu bym może ustąpił przed ogólnymi prośbami, 

I tylko bym grzecznie zabronił dotykać łapami, 

I bym wyciągnął z komody, tej koło telewizora 

Prześliczny dyplom w rozmiarach pół metra na półtora,

Złocony niezwykle bogato, na nim same pochlebne zdania, 

A na górze wielkimi wypisane: 

DYPLOM UZNANIA

Dla Pana Zenona Dreptaka

(tu piękne esy-floresy)

Za bliżej nieokreślone, lecz bardzo niezwykłe sukcesy 

I jeszcze nie zbadane, lecz strasznie ważne wyniki, 

Przyznaje mu się abonament w barze szybkiej obsługi "Wiking" 

I abonament do kina i kupon na nowe ubranie, 

I wszyscy się mają odtąd liczyć z Dreptaka zdaniem, 

I jak coś mówi, to inni mają pysk zamknąć na skobel, 

I słuchać, bo dupa blada! 

I tu podpis: /-/ NOBEL

Hej, dobrze by było, dobrze być laureatem nagrody... 

Ale nie wiem, czy mi ją przyznają, bo tam, zdaje się, 

Trzeba mieć chody...