Rozdział 9: Pakt zranionych serc
Wojna nie miała litości dla młodzieńczych marzeń, a jej bezwzględne żniwo uderzyło w miasteczko szybciej, niż ktokolwiek przypuszczał. Suknia ślubna, uszyta przez Renatę z tak wielkim kunsztem i ukrytym w sercu nabożnym żalem, wisiała dumnie w kącie pracowni - nieskazitelnie biała, idealna, czekająca na wielki dzień. Dzień, który dla jej młodej właścicielki miał jednak nigdy nie nadejść.
Pewnego deszczowego, szarego popołudnia drzwi oficyny uchyliły się cicho. W progu stanęła ta sama dziewczyna z sąsiedztwa, ale nie było już w niej dawnej, radosnej iskry. Ubrana w głęboką, szorstką czerń żałoby, ze spuszczoną głową i oczami czerwonymi od wielodniowego płaczu, wyglądała jak cień samej siebie. Wiadomość z frontu była krótka i ostateczna - jej narzeczony zginął w walce. Ryk dział pogrzebał ich wspólną przyszłość na zawsze.
Usiadły obok siebie przy drewnianym stole, a między nimi, niczym bolesny wyrzut sumienia, spoczywała spakowana w szary papier biała suknia. W pokoju zapadła długa, paraliżująca cisza, przerywana jedynie cichym szlochem nieszczęśliwej dziewczyny. Obie były bezgranicznie rozżalone na los, który z drwina obszedł się z ich miłością.
- Nie chcę za tę usługę ani grosza, moje dziecko - odezwała się cicho Renata, czule kładąc dłoń na trzęsącym się ramieniu sąsiadki. Sama doskonale wiedziała, czym jest ból utraconej nadziei.
- Nie mam siły zabrać jej do domu, pani Renatko... - szepnęła przez łzy młoda wdowa, patrząc na paczkę. - Każde spojrzenie na ten biały materiał rozdziera mi serce. Skoro nie chce pani pieniędzy, to może... może przyjmie pani tę suknię w ramach zapłaty? Przecież ona ma pani wymiary, pani wzrost i talię. Niech nie leży w ciemnej szafie, zżerana przez mole.
Renata drgnęła, a jej serce zabiło gwałtownym, niespokojnym rytmem. Spojrzała na białą suknię, a przed oczami natychmiast stanęła jej twarz Tymona.
- Ten, którego ja kocham... on żyje - wyznała cicho Renata, a w jej głosie brzmiała twarda, ale przepełniona smutkiem prawda. - Choć w tych strasznych czasach nie wiem, czy przeżyje kolejny rok... Ale on już wcześniej wybrał Kogoś o wiele ważniejszego niż ja. Oddał serce Bogu. Moje marzenia przepadły tak samo jak twoje.
Młoda dziewczyna spojrzała na krawcową z głębokim, niemym zrozumieniem. Dwie zranione przez los kobiety, siedząc w chłodnej oficynie, zawarły tamtego dnia cichy, nabożny pakt. Renata ostatecznie uległa prośbie sąsiadki i zgodziła się przyjąć suknię. Gdy klientka wyszła, Renata z wielkim nabożeństwem schowała białe cudo na samym dnie starej szafy, tuż obok szmaragdowej sakiewki ze złotem z maszyny Mundlos.
Rozdział 10: Słowa w obcym języku
Szorstki, obozowy blankiet parzył ręce Renaty, a fioletowa pieczęć z napisem Konzentrationslager Dachau zdawała się krzyczeć z drewnianego stołu. Dziewczyna wpatrywała się w równe, drobne pismo Tymona ale gotyckie, niemieckie litery były dla niej jak nie do przebycia mur. Znała tylko pojedyncze słowa, zasłyszane na rynku od niemieckich żandarmów. Nie miała pojęcia, co naprawdę kryło się w tych kilkunastu linijkach, które cenzura SS łaskawie przepuściła przez swoje sito.
- Musimy to komuś pokazać, Renatko - szepnęła niespokojnie Irena, wyglądając przez okno, czy na ulicy nie widać granatowych mundurów. - Ale komu? Przecież jeśli na rynku zwąchają, że dostajesz listy z obozu koncentracyjnego, Gestapo natychmiast wejdzie do naszego domu. Ludzie potrafią donieść za bochenek chleba.
Renata milczała, ale jej twardy, zaradny umysł już gorączkowo szukał rozwiązania. Wiedziała, że nie może pójść ani do urzędu, ani do nikogo z rodziny Firlejów, by nie siać niepotrzebnej paniki. Nagle przed oczami stanęła jej sylwetka pana profesora Juliana - siwego, schorowanego staruszka, który przed wojną uczył języków obcych w miejscowym gimnazjum, a teraz żył samotnie w małej, skromnej oficynie na skraju miasteczka. Profesor był człowiekiem dawnej daty, szlachetnym, dyskretnym i cichym.
Otulona grubą, wełnianą chustą, z szarym listem ukrytym głęboko pod pazuchą, Renata przemknęła bocznymi zaułkami ku domostwu nauczyciela. Staruszek przyjął ją w chłodnym, przepełnionym zapachami starych książek pokoju. Gdy dziewczyna drżącymi rękami położyła przed nim obozowy blankiet, profesor Julian poprawił okulary, a jego siwe brwi mocno się zmarszczyły. Przez długą chwilę w pokoju panowała nabożna, paraliżująca cisza, przerywana jedynie tykaniem starego zegara.
- To list od kogoś bardzo bliskiego, moje dziecko... - odezwał się wreszcie nauczyciel, a jego głos był pełen głębokiego współczucia. - Regulamin obozu zmusza ich do pisania formułek. Posłuchaj, co tu stoi:
„Moja droga Renato. Jestem zdrowy. Czuję się dobrze. Pracuję każdego dnia na obozowej plantacji. Pogoda u nas bywa surowa, ale nie brakuje mi sił. Pamiętam o Tobie w każdej modlitwie”.
Profesor Julian zdjął okulary i spojrzał prosto w zapłakane oczy młodej krawcowej.
- Widzisz te czarne, grube paski w środku? To robota cenzora SS. Wymazali wszystko, co pisał o głodzie i cierpieniu. Ale najważniejsze, Renatko, kryje się na samym dole. Tymon dopisał tam małe, urzędowe zdanie, które dla cenzury oznaczało formalność, ale dla Ciebie jest kluczem. Zapytał, czy otrzymał paczkę z kraju. To sygnał. Niemcy od niedawna pozwalają na przysyłanie żywności więźniom na bloki kapłańskie. On tam po prostu umiera z głodu, dziecko...
Renata wstała z krzesła. Podziękowała profesorowi, który uścisnął jej dłoń i przysiągł na własny honor, że nikomu nie piśnie ani słowa. Gdy wracała do domu siostry, chłód stycznia przestał mieć dla niej jakiekolwiek znaczenie. Błogosławieństwo i pomoc starego mentora dały jej jasny plan. Miała złoto w sakiewce, miała odwagę i znała podmiejskich rolników. Musiała natychmiast przygotować pierwszą, mądrą i ratującą życie paczkę z tłuszczem, sucharami i cebulą. Walka o życie Tymona oficjalnie się rozpoczęła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz