Rozdział: 46 Herbata z pądem i tajemnica zza okna
Ciepłe, żółte światło kawiarni i zapach parzonej kawy z cynamonem podziałały na Nikodema jak kojący kompres. Kiedy wszedł do środka, wciąż czuł w kościach wilgotny mróz, a jego buty zostawiały na drewnianej podłodze ślady topniejącego śniegu.
Przy stoliku pod oknem siedziały Elwira i Helena. U ich stóp, zwinięta w kłębek, drzemała Luna. Na widok Nikodema suczka natychmiast uniosła głowę, zastrzygła uszami i uderzyła ogonem o podłogę.
- No nareszcie! - Helena pierwsza uniosła głowę znad filiżanki. - Już zaczynałyśmy się martwić, panie doktorze. Profesor wypuścił pana tak późno, czy drogi aż tak zasypane?
Nikodem zdjął ciężką kurtkę, oparł ją o krzesło i usiadł z westchnieniem ulgi. Przywitał się z kobietami ciepłym uśmiechem, a wolną dłonią odruchowo podrapał Lunę za uchem. Suczka cicho mruknęła z zadowolenia.
- Profesor wypuścił mnie o czasie, ale zima dzisiaj nie bierze jeńców - odpowiedział, masując zmarznięte dłonie. - Droga to jedno wielkie lodowisko. Na dodatek, kawałek za miastem, utknąłem przy wypadku. Jakiś samochód wbił się w drzewo.
Elwira, która do tej pory przysłuchiwała się rozmowie z lekkim dystansem, uniosła wzrok. W jej oczach pojawił się autentyczny niepokój.
- Coś poważnego? Ktoś ucierpiał?
- Kierowca był zakleszczony, mocno poturbowany - Nikodem skinął głową, a jego głos na moment stwardniał, przybierając ten profesjonalny, lekarski ton. - Na szczęście na miejscu była już karetka. Zatrzymałem się, żeby pomóc chłopakom, bo druga ekipa utknęła w zaspie. Trzeba było działać szybko, zanim strażacy rozetną auto.
- Matko jedyna... - Helena złapała się za serce. - I pan tak sam, w tę śnieżycę?
- Taki zawód, pani Heleno. Nie minąłbym takiego widoku - odpowiedział skromnie Nikodem. - Zresztą, ten chłopak z pogotowia, ratownik... Naprawdę czapki z głów. Robił, co mógł w tym mrozie, facet z niesamowitą ikrą i świetnym refleksem. Pomogłem mu tylko ustabilizować pacjenta, zapakowaliśmy go do ambulansu i ruszyli w stronę szpitala. Dobrze, że wyjechałem te piętnaście minut wcześniej, bo inaczej nie wiem, jak by to się skończyło dla tego kierowcy.
Kelnerka postawiła przed Nikodemem zamówioną wcześniej przez kobiety gorącą herbatę z sokiem malinowym i plastrem pomarańczy. Lekarz ujął parujący kubek oburącz, chłonąc jego ciepło.
Elwira przyglądała mu się przez chwilę w milczeniu. Ten facet - opanowany, skromny, ratujący ludzkie życie na zaśnieżonym poboczu, a teraz po prostu ogrzewający dłonie o kubek herbaty. Nie potrafiła od niego oderwać wzroku. Poczuła dziwne, miłe ciepło w żołądku, ale natychmiast skarciła się w duchu za tę myśl. To przecież tylko lekarz. Właściciel psa, którego zaraz miała mu oficjalnie oddać. Nic więcej.
- Najważniejsze, że panu nic się nie stało i że pacjent bezpieczny - powiedziała cicho Elwira, oferując mu lekki, wyważony uśmiech. - Luna bardzo tęskniła. Cały spacer oglądała się za siebie.
- Ja za nią też - odpowiedział Nikodem, a jego spojrzenie na sekundę spotkało się ze wzrokiem Elwiry. Było w tym spojrzeniu coś badawczego, ale też bardzo spokojnego.
- Trzy razy gorąca czekolada? - zapytał Nikodem, patrząc na nie z uśmiechem, w którym widać było jeszcze lekkie zmęczenie po podróży.
- Dla mnie zdecydowanie tak. Z bitą śmietaną! - zażądała Elwira, decydując się na absolutne dietetyczne szaleństwo. - Po tych wszystkich nocnych stresach należy mi się potężna dawka endorfin.
- A dla mamy? - Nikodem spojrzał na Helenę z głęboką troską. Czekolada może być trochę za ciężka na wieczór. Może herbata ziołowa z dziką różą?
Helena zamarła z dłońmi opartymi o chłodny, marmurowy blat. Słowo „mama” znowu zawisło w powietrzu, słodkie, bliskie, ale i niebezpieczne zarazem. Spojrzała na Elwirę. Elwira na moment wstrzymała oddech, ale nie poprawiła lekarza. Coś w jej piersi kazało jej zachować tę pomyłkę w tajemnicy - może podświadomie czuła, że prawda o ich skomplikowanych, bolesnych losach zniszczy ten idealny, ciepły nastrój? A może to słowo wcale nie brzmiało tak obco?
Herbata będzie doskonała, panie Nikodemie. Dziękuję za troskę - odpowiedziała ciepło Helena, rzucając Elwirze szybkie, porozumiewawcze spojrzenie.
Nikodem oparł się wygodnie o krzesło i przeniósł rozbawiony wzrok na Elwirę.
- No, asystentko... Słucham raportu. Wspominała pani przez telefon coś o nocnym alarmie i o tym, że moja Luna ma coś wspólnego ze starą motoryzacją?
Elwira parsknęła śmiechem, oblizując z kącika ust odrobinę bitej śmietany, którą właśnie przyniosła kelnerka.
- O tak! Pana elitarny pies z sanatoryjnym rodowodem przeszedł u mojego taty pełną weryfikację techniczną. Gdy w nocy zerwała się ta potężna zamieć, Luna podniosła taki alarm, że moja mama biegała po korytarzu z potężną metalową latarką, przekonana, że to napad stulecia! A gdy na dach warsztatu zwaliła się gałąź, ten pana obrońca wbił się pod salonową ławę z taką prędkością, że wystawała mu tylko tylna polowa. Mój tata podsumował, że Luna ma system ostrzegania jak stary polonez na gazie - dużo hałasu, zero kompresji, a przy pierwszym zakręcie ląduje w rowie!
Nikodem roześmiał się głośno, szczerze, a jego głęboki baryton sprawił, że kilka osób przy sąsiednich stolikach obejrzało się z uśmiechem. Schylił się pod stół i pogłaskał zjeżoną sierść labradora.
- Słyszałaś, Luna? Przyniosłaś mi wstyd przed branżą mechaniczną. I jak ja mam teraz bronić twojego honoru?
- Na szczęście moja mama udobruchała pana „poloneza” parówkami, które potajemnie przemycała w kieszeni szlafroku, więc ostatecznie zawarli rozejm - dodała rozbawiona Elwira,
Gdy emocje po psich opowieściach opadły, Elwira zatonęła w głębszej rozmowie z Nikodemem. Doktor okazał się pasjonatem literatury, kochał teatr i miał fantastyczne, błyskotliwe poczucie humoru. Mówił z taką lekkością, że Elwira całkowicie zapomniała o swoim dotychczasowym, budowanym przez lata chorób pancerzu obronnym.
- Czyli twierdzi pan, że kardiologia to nie tylko sterylna medycyna, ale i poezja? - droczyła się, bawiąc się uchem od filiżanki.
- Serce nie zawsze zachowuje się tak, jak przewidują podręczniki - powiedział.
Helena siedziała lekko z boku, powoli sącząc swoją ziołową herbatę z dziką różą. Na jej twarzy malował się absolutny spokój i głęboka, matczyna satysfakcja. Wiedziała, że ten niespodziewany splot wydarzeń uzdrawia właśnie ich obie - każdą w zupełnie inny, ale tak samo piękny sposób.
Rozdział 47: Wizyta w pogotowiu i nowa znajomość
Ola pchnęła ciężkie, aluminiowe drzwi stacji Pogotowia Ratunkowego, ściskając w ręku podbitą w szpitalu zgodę na transport. W małym dyżurce, przy parującym czajniku, siedział wysoki, barczysty mężczyzna w czerwonych spodniach ratowniczych. Właśnie wpisywał coś do tabletu.
- Dzień dobry. Wolontariuszka Ola.
Konrad. Starszy ratownik.
Ja w sprawie transportu pani Leokadii do sanatorium. Szpital wyraził zgodę - zaczęła Ola, kładąc dokument na blacie.
Mężczyzna uniósł głowę. Miał bystre, badawcze spojrzenie. Przejrzał papier w trzy sekundy.
- Zgoda jest. Pacjentka leżąca czy wózek?
- Jeździ na wózku. Ale mam ogromną prośbę, panie Konradzie... - Ola zawahała się, splatając palce. - Czy moglibyśmy najpierw pojechać do jej mieszkania? Szpital wypisał ją nagle. Pani Leokadia jest niespakowana, w szpitalnej piżamie. Chciałabym ją tam na miejscu umyć, ubrać w ludzkie rzeczy, przygotować do drogi. Nie chciałabym, żeby do sanatorium wjechała zaniedbana.
Konrad spojrzał na zegarek. Potem na Olę. Oceniał sytuację.
- Oficjalnie: trasa ma być z punktu A do punktu B. Nieoficjalnie: rozumiem sytuację. Starsza kobieta też ma swoją godność. Dobra, jedziemy przez jej dom. Mamy godzinę luzu przed następnym kursem. Wskakuj do wozu.
Dwadzieścia minut później byli już w małym, ciasnym mieszkaniu pani Leokadii.. Starsza kobieta, zdezorientowana i zmęczona, siedziała na łóżku w sypialni. Ola od razu zabrała się do pracy, ale mała, wąska łazienka z wysokim progiem stanowiła barierę nie do przejścia.
- Panie Konradzie, pomoże mi pan przenieść ją do łazienki? Sama nie dam rady - zawołała Ola z korytarza.
Konrad pojawił się w drzwiach w ułamku sekundy. Bez zbędnych pytań, pewnym, wyuczonym ruchem podszedł do staruszki.
- Pani Leokadio, chwytamy pod pachy. Raz, dwa, góra - rzucił spokojnym, niskim głosem, podnosząc kobietę z lekkością, jakby nic nie ważyła. - Stabilnie? Idziemy.
Bezpiecznie posadził ją na specjalnym krześle w łazience. Spojrzał na Olę, która już szykowała ręczniki i ciepłą wodę.
- Dobra. Wy tu działajcie, ja wam nie przeszkadzam - rzucił Konrad, cofając się na korytarz. - Gdzie kuchnia?
- Po lewej na końcu - odpowiedziała zaskoczona Ola.
Kiedy po dwudziestu minutach Ola otworzyła drzwi łazienki, prowadząc ubraną już i uczesaną panią Leokadię, w mieszkaniu unosił się intensywny zapach ziół. Na stole w pokoju czekały dwie szklanki. Konrad stał oparty o framugę z rękami w kieszeniach.
- Melisa z miętą. Znalazłem w szafce. Starsza pani musi uzupełnić płyny przed trasą, stres zagęszcza krew - zakomenderował krótko, ale w jego oczach nie było już chłodu. Patrzył na odmienioną panią Leokadię, z rzadko spotykaną u ratowników, ciepłą aprobatą. - Pięć minut na herbatę, dziewczyny. Potem pakujemy torby, wózek i ruszamy do sanatorium. Czas ucieka. Ola spojrzała na parującą szklankę, a potem na Konrada. Dopiero teraz zrozumiała, po co wyszedł do kuchni.
- Dziękuję, Konrad. Naprawdę - powiedziała cicho.
- Moja robota - uciął, podając szklankę starszej pani. - Pani Leokadio, kilka łyków. Droga jeszcze przed nami.
<><><><><<><><>
Zakup powieści poprzez sklep internetowy amazon.pl.
W wyszukiwarce sklepu należy wpisać ASIN 8398300701
cena 44,90 zł
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz