PANOWIE TEŻ SĄ ZAZDROŚNI ( I JESZCZE JEST O CO)

Czasem człowiek patrzy na parkiet i myśli… no nie może być.

A potem się okazuje, że jednak może.

Oto mała, złośliwa oda do panów, którzy też potrafią być zazdrośni – szczególnie gdy jest o co.

   Panowie też są zazdrośni – i jeszcze jest o co...

że jakiś celebryta hołubce lepiej wybija?

A niech tam zwichnie kostkę, niech się z bólu zwija,

warto się też pomodlić, by choć raz się pośliznął

i na tej śliskiej posadzce porządnie się gwizdnął.

I do podziału zostaną wtedy tancerki-celebrytki,

bo przez tego jednego nie było chętnej kobitki.

Wszystkie w niego zapatrzone – lew to salonowy,

podrywać gwiazdy przez taniec jest zawsze gotowy.

No i wymodlił…

Tancerz

Andrzej Waligórski

A gdy na eleganckim balu

swe talenty rozpościera,

lew salonowy, jak z żurnalu

wyrżnięty, albo prosto z kuriera 

– gdy cały w skrętach i lansadach,

pełen finezji i uroku,

z partnerką swą na parkiet wpada,

wzrok mając wbity w głąb jej wzroku,

i prawie niesie ją, skubaniec,

arcymistrzowską błyszcząc rangą,

tańcząc bezbłędnie każdy taniec

(a ja wyłącznie nudne tango),

gdy tak – powiadam – na nią władczo

spogląda, jak na befsztyk smakosz,

i wszyscy nań z podziwem patrzą,

i każda chciałaby z nim takoż,

a on wie o tym i z zachwytem

ów splendor pełną gębą chłepcze,

i do partnerki uszka przy tym

uwodzicielskie słówka szepcze…

A jego rachityczne nogi

potrafią tańczyć jednocześnie,

aż drzazgi sypią się z podłogi

(o czym ja nawet marzyć nie śmiem).

U góry – dyrdymały sadzi,

u dołu – wolty i wiraże,

i nigdy o nic nie zawadzi,

jakby piekielnym był kuglarzem.

I kiedy nagle się poślizgnie,

przez chwilę równowagę łapie,

a potem w parkiet jak nie gwiźnie –

aż mu coś głośno chrząstnie w japie!

Z nosa mu się puści jucha,

z lwa salonowego – glizda się robi,

i gdy na sali zapada cisza głucha,

pełna obrzydzenia i grozy,

to chociaż jestem ateuszem,

światopogląd nagle tracę

i wierzę, że hen, nad ratuszem

tkwi w chmurkach zacny, siwy Facet…

<><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

A teraz niespodzianka - mój dotąd anonimowy blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki - wypuszczam z małego akwenu na wody oceanu. Oto on - "WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję" link tutaj