 |
| Wikipedia |
Ale świeca tańsza, nawet ta dekoracyjna.
Mam taką jedną okazyjną, dużą, która starczy na całe moje pokolenie. Dlaczego?
Bo nie korzystam z jej knota. Mimo, że jest okazała, to knot był... jak by tu określenie pasowało najlepiej?)... "sknocony". Świeca miała 3 cieniutkie knoty. Kiedy te"niteczki" na tyle zostały osłabione, że trudno było do nich się dogrzebać, wydrążyłam w niej 3 miejsca na wymienne okrągłe malutkie świeczuszki.
Stąd, świeca nie topi się i może służyć baaaaardzo długo.
Te oryginalne knoty były tak cieniutkie (i na pewno, gdzieś w niej się skrywają), jakby miały służyć tylko w czasie tej uroczystości, na którą świeca była przywieziona w darze. A darowanemu koniowi w zęby się nie zagląda. Uroczystość była wyjątkowa w życiu... 20 lecie pożycia małżeńskiego ( mojego z mężem!)
Świeca była wnoszona do domu w opakowaniu, na ramieniu gościa zaproszonego na tę uroczystość, a ciężar tego niewiadomego jeszcze dla mnie prezentu, dawał poznać, że waży nie mało.
Nie jest to taka sobie zwykła świeca. Ustawiona została od razu na godnym miejscu. Prezent ten miał symbolizować ognisko domowe oraz przypominać, aby przez dalsze lata dbać, aby miłość małżeńska nie gasła.
Świeca paliła się tak długo, dopóki goście i gospodarze nie ułożyli się do snu. Wówczas, wiadomo, dla bezpieczeństwa przeciwpożarowego, zgasiliśmy świecę, dotykając dłonią knota. Nie zdmuchiwaliśmy płomienia.
Z czasem zrobiłam dla świecy szatę, z resztek tkanin, liści i bursztynu, pod jej barwy.Z założenia stroik ma być na górze, ale niesforny zjeżdża po gładkiej powierzchni na dół.
Przeprowadziliśmy się o ponad 200 km dalej, ale nie zapomnieliśmy ze sobą zabrać tej świecy.
Do tej mniejszej, kwadratowej w podstawie świecy też mam sentyment, jak i do drzewka pomarańczowego, pamiątki z wycieczki do Kozłówki k/ Lublina
Pośrodku laurka z przedszkola dla babci i dziadka od naszego wnusia.
Mam mnóstwo małych świeczek w domu, bo je po prostu lubię czasami od tak zapalić dla ozdoby.
OdpowiedzUsuńToż to prawdziwa gromnica, a nie świeca!
Takie jak ta kwadratowa świeca, bardzo lubię. Z jesiennymi motywami najbardziej. Ale nie są do palenia, bo szkoda. Muszę natomiast wcielić w życie Twój patent z podgrzewaczem. :D
Te podgrzewacze to faktycznie niezłe rozwiązanie, jeśli chce się zachować ulubione okazy świec. Nie jest to już tak romantycznie, gdyby świeciła swoim płomieniem, trochę to jest sztuczne, ale da się to w końcu zaakceptować :)
UsuńUwielbiam świecw jesienna i zimowa porą, wtedy je palę każdego wieczora :) lubię taki nastrój :)
OdpowiedzUsuńJa również, ale przez tę moje upodobanie mało brakowało, abym dom, a może i siebie w nim, puściłabym z dymem. Przysnęłam szczęśliwa i chyba Anioł Stróż przebudził mnie w momencie, kiedy już róg dywanika był stopiony (czarny, tworząc gorącą jednolitą masą) od świecy ustawionej mimo wszystko na talerzyku na podłodze.Taki dywanik, ze sztucznego , może łatwopalnego tworzywa, mógłby być objęty szybko płomieniem! Całe szczęście, że tworzywo najpierw zaczęło się topić.
UsuńJak dobrze mieć Anioła Stróża. Ileż razy musiał już mnie w życiu ratować :)
Piękne wspomnienia.
OdpowiedzUsuńJesteś bardzo pomysłowa Tereso.:)
Moc uścisków!!!
Dzięki, Basiu :)
UsuńLubię ocieplać rzeczy :)
Teraz określają to, że je "personalizuję"
Serdeczności :)
Fajnie można na nowo udekorować świecę i ją całkowicie odnowić, lun całkowicie zmienić na nowe piękne dzieło. Wystarczy tylko pozbierać suszone piękne liście, kwiaty, ciekawe o ciekawym splocie tkaniny odpowiednio rozplanować i zwykłym żelazkiem wprasować owe ozdoby w świecę. Efekt murowany. I jedyna niepowtarzalna świeca tylko nasza i małe piękne dzieło sztuki. Piękną nam historię opowiedziałaś :)
OdpowiedzUsuń