JAK NIE ZASPAĆ SWOJEGO ŻYCIA

Kiedy czytam w komentarzu słowa przyjaciółki, która z rozrzewnieniem przyznaje się, że chętnie by pisała, bo czuje natchnienie, ale – niestety – kompletnie nie ma na to czasu, nie potrafię przejść obok tego obojętnie. Nie traktuję tego jako zdawkowej odpowiedzi. Doskonale rozumiem ten stan. Człowiek w pełni aktywny zawodowo i życiowo ma codzienność wypełnioną po same brzegi. W tym gęstym blichtru obowiązków brakuje czasem minut na hobby, na pasje, na rozwijanie tych wszystkich pięknych możliwości, które cicho drzemią w ludzkiej duszy. Wtedy najłatwiej powiedzieć sobie: „Zrobię to kiedyś. Odłożę na później, może wtedy czasu będzie więcej…”.

Akurat dzisiaj w Kościele przypada taka niedziela, w której Ewangelia w niezwykle mądry i roztropny sposób przypomina nam o wielkiej wartości uciekającego czasu. Wszyscy znamy przypowieść o pannach roztropnych i nieroztropnych. Te drugie nie dość, że zaspały w oczekiwaniu na Oblubieńca, to jeszcze zabrakło im oliwy, by podtrzymać płomień w lampach. Ta biblijna lekcja mocno we mnie rezonuje.

W pewnym momencie swojego życia podjęłam nienaruszalną, wewnętrzną decyzję: nie chcę być tą nieroztropną panną. Postanowiłam, że nim moja ziemska lampka zgaśnie – bez względu na to, czy mowa tu o moich postępujących problemach z oczami, czy o zwykłej długości mojego żywota – muszę dopiąć swego. Muszę napisać i wydać przynajmniej jedną, prawdziwą książkę.

Nie ukrywam, że próby podejmują już wcześniej. Chciałam przelać na papier część tego ogromnego materiału, który z wielką pasją publikuję na swoich blogach. A nazbierało się tego od 2016 roku prawdziwe multum! Moim największym marzeniem było wydanie wierszowanych bajek dla dzieci. To jednak wymagało katorżniczej, rzemieślniczej pracy. Postów z internetowego afisza nie da się przecież wydrukować bezpośrednio. Ich siłą motoryczną na ekranie były ruchome gify i barwne obrazy, które są objęte restrykcyjnymi prawami autorskimi. Przeniesienie ich na papierowy rynek byłoby nielegalną komercją. Odstawiłam więc ten projekt… na mityczne „później”.

Ale czas biegł nieubłagalnie. Nie chciał zaczekać ani sekundy. Moje internetowe królestwo rozrastało się w szalonym tempie – prowadziłam już pięć różnych blogów. Kiedy na liczniku mojego wieku nieubłagalnie minęła siedemdziesiątka, zrozumiałam, że to już nie są przelewki. Samo marzenie i dumne myślenie to o wiele za mało, by postawić trwałe ściany.

Za bezwzględne, pancerne działanie wzięłam się w wakacje tego roku. Miałam potężną motywację – pod koniec tego roku świętuję swoją piękną, okrągłą 80-tkę. Pomyślała sobie, że na 
mojej  jubileuszowej imprezie pokażę moim gościom, dzieciom i wnukom, że potrafię dotrzymać słowa samemu sobie. Chciałam udowodnić, że nie tylko napiszę, ale i oficjalnie opublikuję własną książkę.

I wiecie co? Dzisiaj, gdy patrzę na swoje biurko, mam ich… sześć. Sześć wspaniałych, pachnących świeżym drukiem tomów, z „Góralem z krwi i kości” oraz najnowszym zbiorem „Co w sztuce piszczy?” na samym przedzie! Kto by pomyślał? Wszystko jest możliwe.

Jakim kosztem to się odbyło? Kosztem wielu nieprzespanych, głębokich nocy, spędzonych przed świecącym monitorem. Kosztem chwilowego zmniejszenia mojego uczestnictwa w bieżącym, codziennym życiu rodziny. Ale moi najbliżsi wykazali się niesamowitym, nabożnym zrozumieniem. Dostałam od nich na ten szalony czas twórczy absolutną carte blanche. I wykorzystałam ją do ostatniej kropli atramentu. Dostałam też bezcenny czas od Najwyższego – moje oczy wytrzymały te katorgi w stanie niepogorszonym. Dałam radę.

Czy warto było podjąć ten trud? Z całego serca odpowiadam: warto! Ta pisarska przygoda dała mi najpiękniejszą wiedzę o ludzkiej naturze. Dowiedziałam się, że każdy z nas – bez wyjątku – jest obdarzony przez Boga jakimś wyjątkowym talentem. Trzeba go tylko z wielką odwagą wydobyć na wierzch. Nieraz ten talent potrzebuje zewnętrznej inspiracji, kogoś, kto weźmie nas za rękę i popchnie do przodu, a nieraz budzi się sam, nieoczekiwanie, nawet pod sam koniec naszej drogi. Najważniejsze to nie pozwolić zgasnąć oliwie w lampie i pamiętać, że na spełnianie marzeń nigdy, ale to nigdy nie jest za późno.

CO W SZTUCE PISZCZY?

Humoreski spod pędzla i dłuta - to moja najnowsza ksiażka.

Czy wielcy mistrzowie sztuki mieli poczucie humoru? 

Nie wiem. 

Ale ich obrazy z pewnością potrafią rozbawić! 

To moja najnowsza ,opublikowana 2 dni temu , nowa, bogato ilustrowana książka, w której bohaterowie słynnych obrazów i rzeźb schodzą z piedestałów, przemawiają ludzkim głosem i wpadają w całkiem współczesne tarapaty.

To wybór humoresek, które przez lata publikowałam na swoim blogu „OKO NA OBRAZ”, wzbogacony i opracowany na potrzeby wydania książkowego.

Nie jest to podręcznik historii sztuki. To zaproszenie do galerii, w której zamiast poważnej ciszy można usłyszeć... śmiech!

112 stron, mnóstwo ilustracji i spojrzenie na sztukę z przymrużeniem oka.

Bo przecież można żartować ze sztuką, ale nie ze sztuki!

Ze względu na objętość i kilkadziesiąt ilustracji zawartych w  ksiażce cena jest wyższa , niż tych poprzednich 5 tytułów. Ale wydawca uznał, że jest warta tego.