NIEZADOWOLONY KLIENT

Na starej litografii Honoré Daumiera widać scenę, która nie zestarzała się ani trochę.

Po prawej stronie stoi pan w todze. Spokojny, dostojny, z ręką schowaną w fałdach szaty. Twarz ma taką, jakby właśnie zjadł bardzo drogi obiad i teraz łaskawie pozwala światu istnieć. Za nim na ścianie wiszą informacyjne ogłoszenia: „Jugement”, „Étude”, „Vente”  (Orzecznictwo, Wyroki, Licytacje)… same ważne słowa.

Po lewej stronie — człowiek, którego życie właśnie się posypało.

Czapka na bakier, oczy wybałuszone, palec wyciągnięty w stronę tych wszystkich urzędowych kartek. Wygląda, jakby chciał powiedzieć:— Panie mecenasie… to miało być „wygrane”!

A pan mecenas milczy.

Bo po co mówić, skoro i tak wszystko jest jasne?

Wyrok zapadł. Honorarium pobrano. Sprawiedliwość (ta urzędowa) została wymierzona.

Daumier narysował to w XIX wieku, a ja patrzę i mam wrażenie, że ten pan w todze mógłby spokojnie pracować i dziś. Zmieniliby mu tylko krój kołnierza i dodali laptop. Reszta — ta sama  obojętność na twarzy, to samo „proszę się nie denerwować, wszystko przebiegło zgodnie z procedurą”.

Najzabawniejsze (i trochę smutne) jest to, że ten biedny człowiek z lewej strony wciąż wierzy, że jak wystarczająco mocno pokaże palcem na wyrok, to coś się jeszcze zmieni.

A pan w todze wie swoje.

Już dawno przestał się przejmować tym, czy klient jest zadowolony.

Wystarczy, że jest… obsłużony.

I dlatego właśnie ta karykatura wciąż działa.

Bo niektóre zawody mają to do siebie, że moda na togi się zmienia, ale mina „ja tu tylko wykonuję swój zawód” — zostaje ta sama.

 Niektóre zawody mają tę szczególną umiejętność: im bardziej ktoś jest zdezorientowany i zdesperowany, tym spokojniejsza robi się mina po drugiej stronie biurka. Daumier tylko narysował to, co wielu z nas od czasu do czasu nadal ogląda na żywo.

~~~~~~~~~~~~~~~~

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

Widzę, Czuję, Wiem i poszukuję - blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki 

link tutaj