RAGDOLL, KLEJNOTY RODOWE I EWAKUACJA

 Jak przetrwać we własnym stadzie

  W naszym rodzinnym ekosystemie dotychczas panowała drobnica: miniaturowe żółwie, pajączki i inne stworzenia, które można przeoczyć przy gwałtownym sprzątaniu ( nie wspominając o maltańczyku Toffi, która mieszka z nami  -"dziadkami" - na parterze). 

  Ale nadszedł ten dzień. Wielkie przełamanie. Rodzice ulegli, portfele zapłakały i do mieszkania wnuków - na piętro, wkroczył On – Ragdoll, któremu nadano imię - GUCIO.

Ragdoll "Gucio"

  Dla niewtajemniczonych: Ragdoll to nie jest po prostu kot. To luksusowa inwestycja kapitałowa na czterech łapach, wymagająca logistyki godnej lądowania na Marsie. Dom zamienił się w magazyn: designerskie transportery, drapaki przypominające rzeźby nowoczesne, zabawki z certyfikatami i kuweta, przy której obsłudze NASA mogłaby się uczyć procedur.

  Oczywiście szybko wprowadzono rodzinny harmonogram sprzątania „urobku”. Choć właścicielem miał być starszy wnuk, zasada była twarda: „Wszyscy się bawią, wszyscy wynoszą kupy”. Sprawiedliwość społeczna w najbardziej wonnym wydaniu.

  Niestety, nikt nie uprzedził Gucia, że w domu czeka na niego konkurencja do tytułu samca alfa: młodszy wnuczek.

Ilustracja poglądowa
obraz z sieci

  Początkowo była to klasyczna walka o terytorium. Efekty? Czerwone ucho tu, zadrapanie na policzku tam. Kot punktował, wnuczek zbierał sznyty. Jednak młody strateg szybko uznał, że pazury to przeżytek i przeszedł do wojny asymetrycznej. Odkrył słaby punkt przeciwnika. Taktyka była prosta, acz druzgocąca: chwyt za „klejnoty przyrodzone”.

   Kiedy z parteru po raz kolejny dobiegł mnie wrzask kota, który brzmiał jak syrena alarmowa w fabryce w poniedziałek rano, wiedziałam, że dyplomacja poległa. To nie była już zabawa – to był zamach na męską godność i przyszłość rodu kota Gucia. Nawet starszy wnuk, patrząc z przerażeniem na te zapasy, uznał: BASTA. Ten kot potrzebuje azylu politycznego, zanim zostanie śpiewakiem operowym.

  Happy end znalazł się w domu z dwiema dziewczynkami i innym Ragdollem. Nasi pojechali, sprawdzili standardy (czyt. czy nikt tam nie ćwiczy chwytów zapaśniczych na kocich organach) i przekazali uchodźcę gratis. Bo za bezpieczeństwo „klejnotów” płacić nie trzeba.

   Dziś chłopcy odwiedzają eks-lokatora i – o dziwo – młodszy wnuczek prezentuje tam nienaganne maniery, jakby nigdy nie miał w rączkach „zakazanego owocu”. Tęsknią, wspominają, ale rany leczą u mnie na dole, gdzie urzęduje Toffi – maltańczyk o charakterze gangstera.

  Z Guciem Toffi łączył się tylko w szczerej nienawiści, więc panowie żyli w izolacji, by uniknąć III wojny światowej. To ja pełniłam funkcję towarzyszki zabaw dla Gucia, kiedy rodzinka wnuków  opuszczała dom na kilka godzin.

   Teraz Toffi przejęła etat terapeuty. Starszy wnuk pozwala mu na pełen pakiet miłości (łącznie z wylizywaniem twarzy, co biologicznie jest wątpliwe, ale emocjonalnie skuteczne). 

Młodszy? Cóż, z Toffi też prowadzi swoje ciche podchody o władzę, ale pies ma nieco twardsze argumenty niż luksusowy kot.

   Gucio pewnie juz wie, że możesz być arystokratą z rodowodem, ale jeśli w domu jest trzylatek z silnym uściskiem, lepiej zawczasu poszukać bezpiecznej przystani!

   Kiedy zastanawiam się, dlaczego kot nie przetrwał w rodzinie córki mieszkającej na piętrze, przychodzi mi do głowy takie wyjaśnienie:

  „Myśleliśmy, że Ragdoll to spokojny "kot-szmaciana lalka". Nie przewidzieliśmy tylko, że nasz młodszy wnuczek potraktuje tę nazwę dosłownie i przejdzie do walki w parterze... ze szczególnym uwzględnieniem kocich "klejnotów". 🐾😱