Zanim w życiu Macieja pojawiła się Barbara, w jego rodzinnym mieście istniała tylko jedna prawda: Maciej i Ewa. Byli parą od czasów szkoły średniej, piękną, młodą i zdawało się – nierozłączną. Wszyscy znali ich splecione dłonie i wielkie plany na przyszłość, którymi dzielili się przy stoliku w swojej ulubionej kawiarni. W te wieczory, gdy na małej scenie grał lokalny zespół, Maciej i Ewa tańczyli zatraceni w sobie, aż ucichł ostatni takt muzyki, a kelnerzy gasili światła.
Wszystko zmieniło się jednego lata. Maciej nie dostał się na wymarzone studia, a los, zamiast indeksu, wręczył mu bilet do wojska. Dla zakochanych to był szok. Płakali na dworcu, ale przysięgali sobie wierność. „Dwa lata miną szybko, miłość wszystko przetrwa” – szeptali między jednym a drugim gwizdkiem pociągu.
Rzeczywistość okazała się jednak mniej romantyczna. Koszarowa codzienność Macieja była pełna tęsknoty, ale prawdziwy dramat rozgrywał się w jego rodzinnym miasteczku. Ewa, początkowo samotna, szybko wróciła do ich ulubionej kawiarni. Najpierw przychodziła tam z koleżanką, by słuchać znajomej orkiestry. Z czasem jednak muzyka zaczęła brzmieć dla niej inaczej. Jeden z muzyków – kontrabasista – stał się dla Ewy kimś więcej niż tylko artystą ze sceny.
Miasto, jak to niewielkie miasto szybko zaczęło huczeć od plotek. Ludzie szeptali za plecami rodziców Macieja, sąsiedzi odwracali wzrok. Zgorszenie sięgnęło zenitu, gdy Ewa, nie czekając na koniec służby narzeczonego, spakowała walizki i uciekła z kontrabasistą do miasta wojewódzkiego. Zostawiła po sobie tylko niesmak i złamane serce chłopaka w mundurze. Maciej, wracając na rzadkie przepustki, chodził jak struty. Zdrada nie mieściła się w jego najgorszych snach. Cierpiał głęboko, błądził w swoich myślach, podnosił się i znów upadał, aż w końcu nadszedł dzień wyjścia do cywila. Tydzień później stał na przystanku autobusowym obok Niny, patrząc na wysiadającą z wozu Barbarę.
Gdy Nina opowiedziała Barbarze całą tę historię, chciała być czysta i uczciwa. Barbara słuchała z przejęciem. W jej młodym, ale już ukształtowanym moralnie sercu zrodziła się jedna, twarda myśl: „Takiej zdrady się nie wybacza. Ja bym nie wybaczyła”. Zastanawiała się, czy rany Macieja po tak wielkim ciosie zdołały się choć trochę zabliźnić. Czas był przecież zbyt krótki, by zapomnieć o kobiecie, z którą planowało się życie.
Mimo tych obaw, życie pisało własny scenariusz. Między Barbarą a Maciejem wybuchło uczucie. Stali się parą. Barbara wnosiła w jego mroczny świat światło, spokój i nową nadzieję. Jednak z czasem, spacerując z nim ulicami jego miasteczka, zaczęła dostrzegać coś niepokojącego. Gdy trzymali się za ręce, a dawni znajomi Macieja odprowadzali ich wzrokiem, Barbara miała wrażenie, że on unosi głowę odrobinę za wysoko. W jego gestach czaiła się dumna, wręcz wyzywająca nuta. Czy on naprawdę kochał ją tak czysto, jak ona jego? Czy może, podświadomie, chciał udowodnić całemu miasteczku i dawnej narzeczonej: „Spójrzcie, nic mnie nie złamało. Jest ze mną dobrze. Stać mnie na taką piękną, wartościową dziewczynę”?
Rozmowy o wspólnym życiu stawały się coraz częstsze. Choć Maciej dziwnie ociągał się z oficjalną deklaracją przed rodzicami Barbary, machina przygotowań ruszyła. Barbara, zakochana i ufna, kupiła już piękny materiał na suknię ślubną, a krawcowa zaczęła nanosić pierwsze poprawki na wykrój. Pewnego popołudnia, wraz z mamą i siostrą Macieja, Barbara wybierała elegancki materiał na kostium do ślubu cywilnego. Atmosfera była podniosła, ale to właśnie wtedy, między dotknięciami gładkich bel materiału, matka Macieja westchnęła ciężko i wygadała się, że chłopak od dłuższego czasu nie sypia po nocach. Że dręczą go jakieś ogromne, głębokie problemy.
Barbara poczuła, jak lodowata dłoń zaciska się na jej sercu. Intuicja podpowiadała jej, że błękitne niebo, które nad nimi rzekomo nastało, zaraz przetnie potężna błyskawica. Nie myliła się. Od Niny, po długich naciskach, wyciągnęła wstrząsającą wiadomość: Ewa wróciła do miasteczka. Sama. Bez kontrabasisty. I za wszelką cenę próbowała odzyskać kontakt z Maciejem...
<><><><><><><><><><><<><<><><<><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj
🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz