O ZBAWIENNYM WPŁYWIE WISZENIA ZA NOGI

 

  

 Czy widzieliście kiedyś taki obrazek?

Na balkonie albo tarasie wisi zając. Głową w dół. A właściwie nogami do góry. Przywiązany za tylne łapki, dynda sobie spokojnie na świeżym powietrzu.

   Choć — umówmy się — specjalnie świeży to on już od kilku godzin nie jest.

 Mam koleżankę, której mąż należał do koła łowieckiego. Dziczyzny było u nich tyle, że chyba bardziej tęskniła za zwykłym schabowym niż za sarniną.

  Poczęstowała nas kiedyś tatarem z sarny.

  Ale dziś, kiedy mój starszy wnuk opowiadał z dumą, że jadł na festynie pieczone chrabąszcze, sarnina przestała robić na mnie jakiekolwiek wrażenie kulinarne.

  Ale pamiętajmy o tym biednym szaraczku, majtającym się na wietrze i mrozie, aż skruszeje i wywietrzy się. 

 Ja czasami też mam takie wrażenie, że gdyby mnie tak zawieszono za nogi na tarasie… może opuchnięte kostki wreszcie by odpoczęły. Tylko Toffi należałoby na ten czas gdzieś zamknąć, bo inaczej zalizałaby mi twarz na śmierć. a ja tak nie znoszę lizania, więc odbiłaby sobie  za wszystkie czasy.

  Sąsiedzi myśleliby, że to ćwiczenia inwersji, odwróconej grawitacji, ale jakie buty weszłyby mi na te spuchnięte stopy?

 Choć z żyrandolem byłby problem. 

Tyle kilogramów żywej wagi mogłoby przekroczyć jego możliwości techniczne.

Co innego zając.

A skrucha?

No cóż… ze skruchą u mnie trudniej.

  Miałam gości. Biegałam przez dwa dni z przygotowaniem. Żaden tam catering czy delivery. 

Nie ma to, jak domowe jedzonko.

  Koszt? 

Opuchnięte nogi.

  Kaca nie mam i to nie dlatego, że zachowuję umiar. Ja ani z umiarem , ani  bez umiaru - po prostu nie znoszę alkoholu.

  Będziemy jeszcze w tym roku wraz z mężem obchodzić 2 różne jubileusze. Jeden urodzinowy, drugi "ślubny". Czy znów będę biegać, czy może się złamię tym razem?

 I wtedy przypomniał mi się Andrzej Waligórski. Człowiek najwyraźniej doskonale rozumiał dramat jubilatów.

Andrzej Waligórski

JUBILEUSZ

Gdzie się nie popatrzę, gdzie się nie ruszę,

Wszędzie się mnożą jubileusze.

Tu jubileusz wytwórni śrutu,

Tam jubileusz ciągarni drutu

Ówdzie miasteczko, zaś indziej gdzieś

Swój jubileusz obchodzi wieś.

Zróbmyż naprędce więc analizę

Jak się urządza taką siurpryzę?

Logika mówi nam, iż jubiląt

Godny czci, sławy, tudzież defilad,

Winien odpocząć, natomiast inni

jemu ten jubel zrobić powinni...

Ale w praktyce? Nieszczęsny pryk

Sam się do pracy wziąć musi w mig,

Bo gdyby dłużej siedział i zwlekał,

Skonałby nim by czegoś doczekał...

Dalej więc ganiać z przejęcia blady,

Prosić: - Zamieśćcie ze mną wywiady!

Dalejże szukać pomocy, porad,

Prosić o wsparcie i protektorat,

I udawadniać w każdym detalu

Bezsprzeczne prawo swe do medalu.

Później rozkosze ma również duże:

malije ściany, wyciera kurze,

Myje odnóża jak również szyję

Wywiesza napis: "Joj! Niech ja żyję"!!!

Pierze koszulę, prasuje mankiet,

Zamawia salę, orkiestrę, bankiet,

I o krok będąc od upadłości

Wielu dostojnych zaprasza gości,

Poczem - od trudów całkiem niebieski

Po pierwszej wódce idzie na deski...

Przeto zanoszę korne błaganie:

- Jubileuszem nie karz mnie, panie!

Kończ waść, a wstydu oszczędź i męki,

Niech mam zgon szybki lekki i miękki!

```````````````````````````````````````

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z lenistwem veny. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję - blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki 

link tutaj