SERCE JEST LOMBARDEM

Agnieszka Osiecka

Człowiecze serce jest lombardem,
gdzie spotkać możesz każdy grat,
z weselszych czasów – „miękkie” „twarde”,
ze smutnych czasów – parę łat.
Są tam bilety i portrety,
roślina jakaś, jakiś ptak,
i suweniry, i kobiety,
a wszystko toto mruczy tak:
„Wspomnij, mnie –
wspomnij mnie –
wspomnij!”.

Przez ludzkie serce, przez ten lombard,
przebiegnie czasem wielki wiatr,
wichura wdziera się jak bomba
i burzy dawny ład i skład.
Fruwają stare fotografie,
przez okna płyną w siną dal,
tańcują daty i parafie,
i tylko tobie – trochę żal:
„Wspomnij mnie,
wspomnij mnie,
wspomnij mnie...
Czasami wspomnij!’’.

Tak, przyznaje rację autorce wiersza, że serce jest lombardem, kiedy dzisiaj zaczęłam  przeszukiwać stare fotografie, aby odnaleźć tę jedną... z hamakiem. Osoby na przeglądanych fotografiach (niektóre już dawno odeszły) wołają: "wspomnij mnie, wspomnij mnie".

Ale ten lombard w sercu jest ze mną związany. Zawsze mogę ulokowane tam wartości bezkosztowo (chociaż wspomnienia też kosztują trochę emocji) odzyskać  w każdej chwili. Gorzej, jeśli ktoś korzysta z prawdziwego lombardu, gdzie... nie daj Boże, stosują lichwę.

Bywają w życiu różne sytuacje, kiedy człowiek musi zapomnieć o swojej godności i zastawić coś, co mu było bliskie sercu z nadzieją, że stanie się kiedyś cud i ten swój skarb wykupi.

Skarb, który przez pewien czas , a może już na zawsze powiększy bogactwo lichwiarza. Ale czy ten lichwiarz bogactwem będzie się cieszył wiecznie?

Rembrandt - "Przypowieść o bogatym głupcu"

Obraz jest ilustracją przypowieści o bogaczu zaczerpniętej z Nowego Testamentu z Ewangelii Łukasza (Ł 12 16–21). Przypowieść opowiada o rolniku, któremu obrodziły plony i nie miał gdzie ich pomieścić. Postanowił zburzyć mniejsze spichlerze i wybudować większe, a mając zapasy na kilka lat planował przez ten czas odpoczywać i korzystać z bogactw. Wówczas:

...Bóg rzekł do niego: «Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?» 

Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem.

Wikipedia

by Feliks Peczarski - Lichwiarz

Emily Mary Osborn

 by Walter Martin Baumhofer 

by Ralph Hedley

by Justus Juncker

by Gabriel Metsu

by Jan Maszkowski

by Jan Maszkowski (detal)

by Jan Maszkowski (detal)

by  Pavel Andreevich Fedotov

by Thomas Reynolds

by Andriejew

A cóż to za radość z odzyskania zastawionych rzeczy, n.p. obrazów, starych grafik itp.

by Marguerite Gérard

by Marc Aurèle de Foy Suzor 

by Fernand Toussaint 

by Albert Edelfelt

by Charles Spencelayh 

Żona zapewne wolałaby, aby te obrazy na zawsze w lombardzie zostały, nawet, wolałaby zubożeć... chociaż... co tam będzie staremu żałować...

by Charles Spencelayh

Już jest jasne, jakiego piękna szukają starsi ( ale nie tylko starsi) panowie w galeriach.

Rozmarzyła się kobieta.... Tak chciałaby wspólnie pójść do galerii z mężem...

by Stephen Shortridge - Two True Loves

by Stephen Shortridge