JAK NIEUK " POSZEDŁ W KAMASZE "

Czekam na kuriera.

Mam teraz czas na ....książki.

Swojej nie wydam, bo to nie takie proste.

Piszę dla własnej satysfakcji, dla wnuka  a może wnuków. A jeśli ktoś zajrzy na blog, to  dla mnie radosna wizyta gościa.

Przeglądałam wczoraj dawno już przeczytane od deski do deski niektóre pozycje z mojej biblioteczki, szukając inspiracji na kolejny post.

Rozbawiła mnie anegdotka z porad, jak prosić twórczo o coś  z humorem. Ja nie umiem prosić w ogóle.

Niejaka Betty Mazzetti  Hatch zacytowana w książce  Jacka Canfielda i Marka Victora Hansena "Zrób   to, o czym marzysz. Jak prosić o to, czego się pragnie?"

Tak opowiada o sprytnym chłopcu.

"Pamiętam, byłam wtedy w pierwsze klasie. Mieszkaliśmy na głębokim Południu. Kiedyś po kinie poszliśmy z rodzicami na hamburgery. Po lokalu kręcił się mały chłopiec, jeszcze młodszy ode mnie i sprzedawał klientom gazety. Zaproponował też mojemu ojcu.

- Nie dziękuję, już czytałem - powiedział tato.

- A może pana żona by chciała?

- Och, ona nie umie  czytać - zażartował tato.

Chłopcu oczy zabłysły i natychmiast odparował.

- To niech pan jej włoży gazetę do kieszeni płaszcza, wtedy nie będzie wyglądała na taką głupią.

Zaskoczeni tą ripostą, zaczęliśmy się zaśmiewać do rozpuku. Była to szybka, pozytywna i sprytna reakcja na odmowę. Na tacie zrobiła wrażenie i kupił gazetę"

Ciężkie jest życie gazeciarza :-)

Nikt nie chce wyglądać na głupiego człowieka, czasem nie zdaje sobie sprawy, że nim jest.

Jednak umiejętność czytania , ale nie korzystania z niej, wcale nie czyni człowieka mądrzejszego od tego, który takiej umiejętności nie posiada.

W innym miejscu wyżej zacytowanej książki, akapit zatytułowany "Z przymrużeniem oka", autorzy zamieścili list  doręczony do komisji poborowej w 1943 r. przez pewnego mieszkańca Arkansas, następującej treści:

"Droga Armio Stanów Zjednoczonych:

 Mąż poprosił, żebym mu napisała zaświadczenie, że jest jedynym żywicielem. Nie umie czytać, nie mówcie mu, co napisałam. Weźcie go i już. To kawał drania. Odkąd się pobraliśmy osiem lat temu, nic nie robi, tylko urządza awantury i pije cytrynówkę, a ja muszę wykarmić siedmioro dzieciaków. Może wsadzicie mu do łapy karabin. Umie strzelać do wiewiórek i jeść. Weźcie go, bo ja potrzebuję żarcia, a i jego łóżko przyda się dla dzieciaków. Nic mu nie mówcie, tylko go weźcie."

On naprawdę nie umiał czytać. 

Ale czy w komisji była jednomyślność?

"Nic mu nie mówcie...." 

Hmmmm... 

Nie byłabym tego taka pewna.