ŚWIAT W KOLORZE BLUE

Według badań ulubionym kolorem większości ludzi jest niebieski — nawet 75 różnych krajów ma kolor niebieski na swoich flagach narodowych. Ale z jakiegoś powodu w naturze ten kolor nie występuje zbyt często, zwłaszcza jeśli chodzi o zwierzęta. I jest prawdopodobne, że możesz policzyć liczbę niebieskich zwierząt, które zauważyłeś tylko na jednej ręce.

Prawie wszystkie kolory futra, skóry lub piór zwierząt mają pigmenty związane z tym, jaką żywność spożywają. Na przykład szczygły zjadają żółte kwiaty, a łososie i flamingi jedzą różowe skorupiaki i krewetki.

© depositphotos.com

Dotyczy to również brązu, czerwieni i pomarańczy — ale niebieski jest wyjątkiem. Tak więc, ponieważ w roślinach nie ma prawdziwego niebieskiego pigmentu, zwierzęta nie mogą stać się niebieskie poprzez żywność, dlatego jest to tak rzadkie.

Większośc niebieskich zwierząt nie jest w rzeczywistości niebieska.

Kolor to sposób, w jaki postrzegamy różne długości fal światła. Niektóre zwierzęta wydają się niebieskie , co głównie oznacza, że ​​opracowały sposób na oszukanie naszych oczu, aby zobaczyły je w ten sposób (w tym niebieskie oczy ludzi) za pomocą struktur fizycznych i odbicia światła.

Przedstawiony powyżej niebieski motyl morpho wydaje się niebieski tylko ze względu na sposób, w jaki jego skrzydła odbijają światło. Skrzydła mają mikroskopijną strukturę, która pochłania wszystkie inne kolory z wyjątkiem niebieskiego. A ponieważ kolor jest oparty na strukturze, kiedy skrzydła wypełnią się czymś innym niż powietrze, jak na przykład alkohol , zniknie kolor niebieski, a skrzydła się zmienią.

Nie ma ptaków z niebieskimi piórami.

Wszystkie ptaki, które wydają się niebieskie, mają podobnie zbudowane pióra — odbijają tylko niebieskie światło. Każde piórko ma maleńkie koraliki rozmieszczone w taki sposób, że wszystkie inne kolory, z wyjątkiem niebieskiego, zostają anulowane.

Jest tylko jeden motyl, który tworzy niebieski pigment.

Niebieski jako pigment jest w naturze niemożliwie rzadki i można go zobaczyć tylko na jednym motylu oliwkoskrzydłym .

Charakteryzuje się on obecnością niebieskich pigmentów w swoich skrzydłach, w przeciwieństwie do niebieskich barw stworzonych u innych przez struktury fizyczne.

 Motyle te chemicznie wyewoluowały pigment na swoich skrzydłach i kolor się nie zmieni, bez względu na to, jak na nie spojrzysz. Dla badaczy ten motyl jest wciąż tajemnicą .

Najwcześniejsze użycie niebieskiego pigmentu datuje się na około 6000 lat temu w Peru.  Starożytni Egipcjanie w połączeniu krzemionki,  tlenku wapnia i tlenku miedzi tworzyli trwały niebieski pigment znany jako erteo w zdobieniu rzeźb.

Archeolodzy niedawno zidentyfikowali coś, co można nazwać pierwszym dowodem „bluetooth”.

Ślady ultramaryny — żywego niebieskiego pigmentu pochodzącego z minerału lapis lazuli, wydobywanego tylko w Afganistanie i niegdyś tak cennego jak złoto — wykryto w płytce nazębnej pokrywającej zęby kobiety, która zmarła w zachodnich Niemczech około 1000 lat temu.

Niebieskie pigmenty były rzadkie w średniowiecznej Europie, a ultramaryna była najrzadszą i najbardziej kosztowną ze wszystkich, napisali naukowcy w nowym badaniu. Pigment ten był więc używany do zilustrowania tylko najbardziej wyszukanych i kosztownych rękopisów sakralnych tamtych czasów.

Pączki pigmentu na zębach kobiety sugerują, że mogła pomóc zilustrować niektóre z tych wspaniałych książek i są pierwszym bezpośrednim dowodem łączącym ultramarynę ze średniowieczną kobietą. Dodaje to do rosnącego materiału dowodowego wskazującego, że kobiety były sprawnymi skrybami nawet w pierwszych dniach średniowiecznej produkcji książek, donoszą naukowcy.

Kobieta została pochowana na nieoznakowanym cmentarzu w pobliżu zespołu klasztornego, który istniał od IX do XIV wieku. Datowanie radiowęglowe wykazało, że żyła około 997-1162. W chwili śmierci była w średnim wieku, około 45-60 lat, a miejsce jej pochówku sugerowało, że była pobożną kobietą, jak wynika z badania.

Dalsze badanie jej kości wskazywały, że jej ogólny stan zdrowia jest dobry i że nie wykonywała długotrwałej ciężkiej pracy.

Niebieskie cząsteczki zostały po raz pierwszy wykryte w zębach kobiety podczas wcześniejszego badania kamienia nazębnego (lub utwardzonej płytki nazębnej) przeprowadzonego w 2014 roku. W ramach nowego badania naukowcy rozpuścili próbki płytki nazębnej, zamontowali uwolnione fragmenty na szkiełkach i powiększyli wyniki.

Kiedy naukowcy zbadali slajdy, zauważyli wśród płytki ponad 100 cząstek o „głębokim niebieskim kolorze”. Cząsteczki zostały zebrane z płytki nazębnej na różnych zębach z przodu szczęki kobiety, w pobliżu warg. A cząstki te prawdopodobnie były rozprowadzane podczas wielu wydarzeń, które miały miejsce w czasie, a nie wszystkich naraz.

Co więcej, wielkość i rozmieszczenie cząstek były zgodne z pigmentem ultramarynowym z lapis lazuli, napisali autorzy badania.

Naukowcy porównali inne niebieskie minerały — w tym azuryt, malachit i wiwianit — z cząsteczkami, aby zidentyfikować ich źródło. Naukowcy przyjrzeli się również cząsteczkom za pomocą techniki znanej jako mikrospektroskopia Ramana, która ujawniła ich struktury krystaliczne i wibracje molekularne. Porównując średniowieczne cząstki ze współczesnymi próbkami lapisu, naukowcy potwierdzili, że w rzeczywistości cząstki zostały zmielone z lapis lazuli.

Ale w jaki sposób niebieskie ziarna pigmentu trafiły do ​​zębów kobiety?
Prawdziwy niebieski

Możliwe, że przygotowała dla artystki pigment i ziarna przyklejone do jej zębów z pyłu unoszącego się w powietrzu podczas procesu szlifowania. Inną możliwością jest to, że spożywała proszek lapis do celów leczniczych, ale jest to mniej prawdopodobne. Podczas gdy połykanie zmielonego lapis lazuli było powszechną praktyką w średniowiecznym świecie śródziemnomorskim i islamskim, według badań nie było ono wówczas dobrze znane w Europie.

Jednak najbardziej prawdopodobny scenariusz jest taki, że kobieta pracowała jako artystka lub skryba.

W okresie średniowiecza w Europie ultramaryna była zwykle produkowana tylko w połączeniu z iluminowanymi rękopisami, używanymi do szczegółowego przedstawiania skomplikowanych ilustracji tekstów. Być może kobieta przyczyniła się do powstania tych cennych tomów, a pigment przedostał się do jej zębów, gdy wielokrotnie lizała  włosie pędzla wilżąc ustami, aby utrzymywać spójny stożek zakończenia pędzla, stwierdzili naukowcy.

Chociaż święte teksty są ogólnie kojarzone z klasztorami – i z męskimi skrybami – istnieje wiele dowodów na to, że wykształcone, arystokratki, które mieszkały w klasztorach (lub podobnych wspólnotach religijnych), również tworzyły skomplikowane rękopisy. Jednak zapisy kobiet skryb z okresu wczesnego średniowiecza są rzadkie, a to bezprecedensowe odkrycie archeologiczne „stanowi najwcześniejsze bezpośrednie dowody na użycie tego rzadkiego i drogiego pigmentu przez religijną kobietę w Niemczech” – podsumowali naukowcy.

Rzadkość pigmentu niebieskiego oznacza, że ​​ludzie od tysięcy lat postrzegają go, jako kolor o wysokim statusie. 

Niebieski od dawna jest kojarzony z hinduskim bogiem Kriszną i chrześcijańską Dziewicą Maryją, a artyści najbardziej znani z inspirowania się kolorem niebieskim w naturze to:

 Michał Anioł

Fresk Michała Anioła - Sybilla Delficka

 Gauguin 

Paul Gauguin Leżące Tahitańskie Kobiety

Picasso

Posiłek dla ślepca by Pablo Picasso ,1903 

 i Van Gogh

Vincent van Gogh - Gwiaździsta noc

 zgodnie z badaniem Frontiers in Plant Science.

„Względny niedobór błękitu dostępnego w naturalnych barwnikach prawdopodobnie podsycił naszą fascynację” – napisali naukowcy.

Szkoda, że nie znam języka francuskiego. W takim razie nie pozostaje mi nic innego, jak cierpliwie poczekać, aż książka, która mnie interesuje zostanie przetłumaczona na język polski. Póki co, cieszę się przynajmniej informacją przedstawioną w jej opisach.

Niebieski: W poszukiwaniu najrzadszych kolorów natury

 Autorem książki   jest dziennikarz Kai Kupferschmidt

Opowiada swoje historie przez zwrócenie się do królestwa natury i odkrywa, że „prawdziwy” niebieski jest naprawdę rzadki. Od motyla morpho z lasu deszczowego po sójkę błękitną przelatującą obok twojego okna

Modrosójka błękitna

 niewiele żywych istot jest niebieskich - a większość z nich to sztuczki z fizyki lub chemii. Chabry wykorzystują pigment znajdujący się w czerwonych różach, aby uzyskać niebieski odcień. Nawet błękitne niebo nad nami to sztuczka światła.

 Kai Kupferschmidt był zafascynowany błękitem od dzieciństwa. W Blue, jego dążenie do zrozumienia nauki i natury jego ulubionego koloru zabiera go z laboratorium biotechnologicznego w Japonii i wulkanicznego jeziora w Oregonie do Brandenburgii w Niemczech – domu ostatniej zachowanej ary niebieskopiórego Spixa. Niezależnie od tego, czy znajduje się głęboko pod ziemią, gdzie rosną niebieskie kryształy, czy mile nad głową, gdzie astronauci spoglądają na naszą planetę „niebieskiego marmuru”, gdziekolwiek znajdziemy najrzadszy kolor Ziemi, zawsze ma do opowiedzenia historię. 

"Te  kamienie, które  powinny przynosić nam błogość i radość, 

używamy do produkcji  ultramaryny, najrzadszego  występującego koloru"

  Barthold Heinrich Brockes - niemiecki poeta okresu późnego baroku

Andrey Yakovlev & Lili Aleeva - Blue Girl

Richard Burlet, francuski malarz

Viktor Schramm (Orșova,1865-1929, Munich) 
Dame in blauem Kleid, 1897

Wilfred Gabriel De Glehn

Irina Kotova

Afifa Aleiby

Nelson Shanks

Tatiana Deriy (Russian, b. 1973)

Sergey and Nina Reznichenko 

Blue Wrap by Malcolm Liepke

Irene Sheri 

Karol Bąk - Ocean

art by Justyna Kopania

art by Evgenii Lushpin

Aleksander Borabik

DO ŁEZKI ŁEZKA, Maryla Rodowicz- YouTube

link

Maryla Rodowicz

Do łezki łezka

Jonasz Kofta

Autobusy zapłakane deszczem

Wożą ludzi od siebie do siebie

Po błyszczącym mokrym asfalcie

Jak po czarnym, gwiaździstym niebie

Od tygodnia leje w mym mieście

Ścieka wilgoć po sercu i palcie

Z autobusu spłakanego deszczem

Liczę gwiazdy na mokrym asfalcie

art by Leonid Afremow

Do łezki łezka

Aż będę niebieska

W smutnym kolorze blue

Jak chłodny jedwab

W kolorze nieba

Zaśpiewa kolor blue

Herbst in St. Petersburg by Mirek Kuzniar

Autobusy zapłakane deszczem

Jak ogromne polarne foki

Wyszukują w deszczu swe miejsce

Wydmuchując pary obłoki

Po zmęczonych grzbietach ich dreszczem

Przelatują neonów błyski

Autobusy zapłakane deszczem

Mają takie sympatyczne pyski

Do łezki...

A gdy padać przestanie w tym mieście

Gdzie się z swoim smutkiem umieszczę

W autobusie zapłakanym deszczem

Tam pojadę, gdzie pada wiecznie

<><><><><>

A że nie jestem gołosłowna i lubię kolor niebieski - dowód tutaj

Dziękuję, że dotrwałeś, Drogi Gościu, do końca .

Pozdrawiam serdecznie 💓

 link do Błękitnej Rapsodii Goorge Gershvina

link do Blue Blues

Źródła:

livesciece.com

brightside.com

ry-sa-pl.

amazon.pl

Frontiers in Plant Science

YouTube