ZATWARDZIAŁE DUSZE

(Modgliani)
(motyl dodany przeze mnie)

Odnawiam duszę - Perfect

Jestem już w drodze tyle lat

Mam taki bardzo rzadki fach

Odnawiam dusze

Choć tęsknię tak jak wiejski pies

Muszę z daleka kochać Cię

Odnawiam dusze

Czasem w ludziach, nagle tak

Zajdzie zmiana

I zrzucają

Swe przebrania!

Potem na przekór biegną w noc

Jakby Azteków mieli moc

Już nic nie muszą

Płyną pejzaże wokół mnie

Życie ucieka Bóg wie gdzie

Odnawiam dusze

I choćbym chciał normalnie żyć

By zmienić to, nie robię nic

Odnawiam dusze

Czasem w ludziach, nagle tak

Zajdzie zmiana

I zrzucają

Swe przebrania!…

 Czy znacie wiersz Leopolda Staffa pt:"Dusza"?

Nie, nie obawiajcie się, że będę moralizować religijnie, choć poeta nawiązując do pojęcia duszy, stwierdza, że jest ona przez niektórych nie dostrzegana ( a może termin ten "wyparty" jest z ich rozumowania, światopoglądu - to moje zdanie, a nie L.Staffa),  wręcz jest tylko atrybutem... żelazka retro.

Bo nie opisuję tu  sytuacji, kiedy jest komuś "ciężko na duszy", kiedy czuje, jakby miał w głębi piersi kamień. Ten można czasem przy pomocy sprzyjających okoliczności rozkruszyć. Gdyby ktoś stwierdził, że ma duszę z żelaza, to należałoby ją "rozgrzać do czerwoności", jak "duszę w żelazku". Wtedy zacznie żyć, co więcej, będzie przydatna.

Dusza

Leopold Staff

Sama nie wiesz, dziew­czy­no bied­na, jaką bli­znę

Snów nie­za­spo­ko­jo­nych i tę­sk­not za bla­skiem

Kry­jesz w ser­cu, jak cho­wasz pod skrzy­ni za­trza­skiem

Ko­ra­le za sprze­da­ną bra­ciom oj­co­wi­znę.

Wie­ko ku­fra, wy­cię­tym z ga­ze­ty ob­raz­kiem

Wy­le­pio­ne, twych ma­rzeń sta­no­wi oj­czy­znę.

Zresz­tą pie­rzesz i mo­krą roz­wie­szasz bie­li­znę

Lub wo­dzisz po niej pil­nie go­rą­cym że­laz­kiem.

Że w nim jest du­sza, wszyst­ko to, co wiesz o du­szy,

I przez dzień cały na­wet myśl cię nie po­ru­szy,

Że jest coś jak sen o czemś da­le­kiem, nie­zna­nem.

I do­pie­ro z pod­da­sza o sza­rym wie­czo­rze

Pa­trzysz w ci­chą uli­cę i w ga­sną­ce zo­rze

Z okna, co jest twą książ­ką i twym for­te­pia­nem.

Skoro obiecałam powściągliwość moralizatorską, tak i czynię dalej.

Dusza w żelazku nie jest mi obca, chociaż nie jestem osobą podobną do tej, z cytowanej poezji. Jestem świadoma  swej duszy, ale to w niczym chyba nie przeszkodzi, że nie o takiej duszy będzie dalej. 

Przyziemnie.... o duszy w żelazku.

Mam tyle lat, że dotykałam ją namacalnie, oczywiście zimnej, nie rozpalonej, rozgrzanej do czerwoności, która  przez moją babcię, czy mamę była wsuwana do żelazka. I z odpowiednią ostrożnością, by żaden malec z rodziny nie doznał oparzenia.

Czy wierzycie w to , że nie znam bólu po dotyku gorącego żelazka?

Przecież i elektryczne , nawet na parę, też parzy, prawda? I to bez względu, jak jest "wypasione".

African American Victorian Art

Art by Claus Backer,1934

Fotografia retro

Art by Edgar Degas

Art by Emmanuel Zairis

Art by Konstanty Makowski

Art by Louis Galliac (1849-1934)

Art by Roberto Fernández Balbuena

art by Valentin Serov

Art by Mary Evans

Art by Jean Mannheim

Pierre Jean Edmond Castan

Art by Edgar Degas

Art by Henry Robert Marland

Jak myślicie, czy nie pokusić się o czynne zaangażowanie tego gentlemana do prasowania swoich koszul? 

Czy dałby sobie radę ?

Ja jestem za, nawet, gdyby miał się poparzyć, na skutek zbyt rozgrzanej duszy 😀

Art by Ricardo (Panito) Brugada y Panizo 

Kobieta w tym czasie z "lekką duszą" może marzyć.... np.. o serfowaniu...

A kto mówi, że marzenia nie mogą się ziścić?

Zawsze warto wyszkolić młodzież... wtedy więcej czasu zostanie na wypoczynek.

Art by Hermann Knopf (1870-1928)

Animacja Michele Giammaria