Gdyby Toffi potrafiła mówić (a umówmy się, jej spojrzenie mówi więcej niż niejeden tomik poezji), jej hymn narodowy brzmiałby dokładnie tak, jak śpiewała Urszula Dudziak: „Pójdę wszędzie z tobą...”. Dla Toffi te słowa to nie tylko tekst piosenki, to instrukcja obsługi życia.
Urszula Dudziak
Pójdę wszędzie z tobą
Andrzej Tylczyński
Pójdę wszędzie z tobą
Dobrze o tym wiesz
Pójdę wszędzie z tobą
Czy to świt, czy zmierzch
I za siódmą rzekę
I za siedem gór
Wszędzie pójdę z tobą
Ukochany mój
Tam gdzie cię oczy poniosą
Gdzie są widma i strzygi
Gdzie nikt nie doszedł, jak dotąd
Gdzie nie ma śladu stóp
Pójdę wszędzie z tobą
Nie zawaham się
Pójdę wszędzie z tobą
Aż tak kocham cię
Na nocne wyprawy po księżyc
Na pstrągi w rannej mgle
Po sieci pajęczych przędzy
Na grzyby w deszcz
Na żabie koncerty przed świtem
Po wrzosy i po głóg
Po paproć, co nocą zakwitła
Chodziłam już
Pod tekstem tej piosenki obiema przednimi łapkami podpisałaby się Toffi
Toffi to istny cień na czterech łapach.
Wyznaje zasadę „totalnej inwigilacji miłości”. Jeśli idziesz do kuchni po szklankę wody – ona jest tam pierwsza, sprawdzając, czy po drodze nie wyrosły jakieś niebezpieczne góry lub rzeki (albo czy nie upadł kawałek szynki). Planujesz wyjście do piwnicy? Toffi już stoi przy schodach, gotowa na „nocną wyprawę po księżyc”, nawet jeśli to tylko wyprawa po słoik ogórków.
Jej dedykacja jest absolutna. Gdyby mogła, poszłaby za Tobą:
Na pstrągi w rannej mgle (choć pewnie wolałaby je już usmażone),
Na grzyby w deszcz (wygląda stylowo w swoim miniaturowym płaszczu przeciwdeszczowym).
Gdzie żaden inny piesek odwiedzających nas gości nie doszedł, jak dotąd – czyli prawdopodobnie za zamknięte drzwi łazienki, chociaż ona już tam bywała, kiedy domownicy nie domknęli, a w nocy bardzo chciała opróżnić swój pęcherz. Szkopuł w tym, że zamiast nasikać na płytki, wybrała sobie miękki, jak trawka dywanik łazienkowy. No i pranie poza planem załatwione.
Prawdziwe wyzwanie zaczyna się jednak wtedy, gdy świat zewnętrzny brutalnie mówi „wstęp czterem łapkom wzbroniony”. Toffi zostaje w domu. I tu wchodzi ona – Wielka Tęsknota Kinematograficzna.
Domownicy, dręczeni poczuciem winy, odpalają podgląd z domowej kamery. Co widzą? Spektakl, przy którym „Titanic” to komedia. Toffi nie po prostu leży. Ona uprawia ekstremalne zasypianie melancholijne:
Poza „Porzucony Obwarzanek”: Zwinięta w ciasną kulkę tuż przy progu, jakby chciała zablokować przeciąg niosący zapach Twojej nieobecności.
Poza „Rozjechana Żaba”: Rozpłaszczona na kafelkach w przedpokoju, z pyszczkiem skierowanym w stronę drzwi, w nadziei, że metoda wizualizacji przyciągnie właścicieli szybciej.
Poza „Grawitacja Mnie Nie Dotyczy”: Na kanapie, z głową zwisającą w dół, jakby w momencie poprawy pozy dopadł ją senny egzystencjalizm.
Widok Toffi na ekranie telefonu, śpiącej w pozie „ostatniego sprawiedliwego”, sprawia, że każde wyjście do kina czy urzędu wydaje się zbrodnią przeciwko psiej ludzkości. Domownicy patrzą w ekrany, wzdychają ciężko i marzą tylko o tym, by znów usłyszeć rytmiczne puk-puk pazurków o podłogę, oznaczające, że ich prywatny cień znów jest na posterunku.
Bo przecież Toffi „aż tak kocha cię”, że nawet przez sen planuje kolejną wyprawę... choćby to miało być tylko przejście z kanapy do lodówki.
Moment powrotu domowników to dla Toffi wydarzenie rangi lądowania na Księżycu połączone z finałem Mistrzostw Świata. Świat znów nabiera barw. Gdy tylko na klatce schodowej (lub podjeździe) rozlegnie się ten jedyny, znajomy dźwięk kroków, następuje natychmiastowy koniec „dramatu w pozycjach leżących”.
Zanim jeszcze włożysz klucz do zamka, Toffi już tam jest. Kamera domowa, która jeszcze przed chwilą pokazywała nieruchomą plamę futra w pozie „rozpaczliwej kałuży”, teraz rejestruje jedynie rozmazaną smugę. Toffi uruchamia „taniec wyczekujący” – jej pazurki wybijają na podłodze radosny werbel, który w psim języku oznacza: „Wiedziałam! Przeżyliście! Wróciliście z tej strasznej wyprawy bez psa!”.
Gdy drzwi się uchylają, Toffi nie wita Cię po prostu. Ona przeprowadza pełną inspekcję sanitarno-emocjonalną. Jej całe ciało – od czubka nosa po koniuszek ogona – wpada w wibracje o częstotliwości, która mogłaby zasilić małe miasteczko. Ogon Toffi staje się niebezpiecznym narzędziem (tzw. „wachlarzem miłości”), które bezlitośnie smaga powietrze, nogawki i wszystko w zasięgu 30 centymetrów.
Zaczyna się rytuał „Pokaż, co masz”
Według Toffi, skoro poszedłeś tam, gdzie ona nie mogła, na pewno przyniosłeś jakieś trofea. Nawet jeśli to tylko siatka z zakupami albo komplet dokumentów z biura, Toffi musi sprawdzić każdy milimetr. Wpycha pyszczek do torby z miną: „No tak, papier toaletowy i chleb... a gdzie pstrągi w rannej mgle, o których śpiewała Dudziak?”.
Najważniejszym punktem programu jest jednak „fizyczne scalenie”. Toffi musi upewnić się, że to naprawdę Ty. Staje na tylnych łapkach, przednimi próbuje objąć Twoje kolana, a jej pyszczek wyraża czystą, nieskażoną pretensję wymieszaną z euforią. Patrzy Ci prosto w oczy, jakby chciała powiedzieć: „Było strasznie. Kanapa była za miękka, a cisza zbyt głośna. Nigdy więcej mnie nie zostawiaj (aż do jutra rana)”.
I teraz zaczyna się Parada Zwycięstwa
Po pierwszym ataku czułości następuje faza triumfu. Toffi chwyta w pyszczek najbliższego kapcia, zabawkę lub choćby skarpetkę i zaczyna biegać dookoła salonu. To jej sposób na ogłoszenie światu: „Moje stado znów jest w komplecie!”. W tym momencie wszystkie wyrzuty sumienia, które dręczyły Cię podczas podglądania jej w kamerze, pryskają jak bańka mydlana – zastępuje je jedno wielkie „uff”, bo przecież nikt na świecie nie cieszy się z Twojego widoku tak bardzo jak ona.
Na koniec Toffi zamienia Twoje poczucie winy w konkretne korzyści materialne.
Gdy pierwsze emocje po powrocie opadną, Toffi przechodzi do chłodnej kalkulacji. Jako wytrawny strateg wie, że obraz „nieszczęsnego psa z kamery” wciąż wyświetla się pod Twoimi powiekami. Czas przekuć te wyrzuty sumienia w coś pysznego.
Przybiera spojrzenie „Głodnej Sierotki” lub "Skrzywdzonego Majestatu"
Toffi siada w strategicznym miejscu – dokładnie tam, gdzie krzyżują się Twoje ścieżki między kuchnią a salonem. Głowa lekko przechylona, oczy powiększone do rozmiarów spodków pod filiżanki, a kąciki pyszczka opuszczone tak nisko, jakby nie jadła od czasu ostatniego zlodowacenia. To spojrzenie mówi: „Owszem, cieszę się, że jesteś, ale moje serce (i żołądek) wciąż noszą blizny po tej dwugodzinnej rozłące”.
Jeśli spojrzenie nie zadziała natychmiast, Toffi przechodzi do działań operacyjnych. Wykonuje serię wymownych gestów:
Podchodzi do szafki ze smaczkami i stuka w nią nosem z precyzją chirurga.
Wydaje z siebie ciche, gardłowe „mru-mru”, które brzmi jak skarga złożona do rzecznika praw zwierząt.
Przenosi wzrok z Twoich oczu na słoik z ciastkami i z powrotem, tworząc niewidzialną linię napięcia, której nie wytrzymałby nawet najtwardszy negocjator.
Nie myśl czasem sobie, że Toffi nie zapłacisz Podatku od Samotności.
Kiedy w końcu łamiesz się i sięgasz po nagrodę, Toffi nie bierze jej „po prostu”. Przyjmuje smaczek z godnością, jak należne jej odszkodowanie za straty moralne. W jej mniemaniu to uczciwy układ: Ty poszedłeś w świat, gdzie są „widma i strzygi”, a ona w tym czasie pilnowała kanapy przed inwazją kosmitów. Jeden kabanos to absolutne minimum.
 |
Nie... sprawa jeszcze nie uregulowana do końca.
Należy jej się bonusowy spacer, czyli „Pójdę wszędzie z tobą – TERAZ”
Toffi wie, że po powrocie domownicy czują potrzebę wynagrodzenia jej braku swojej obecności. Wykorzystuje to bezlitośnie, stając pod drzwiami z miną: „Skoro już masz buty na nogach, to udowodnij tę miłość, o której śpiewała Urszula Dudziak”. Nie interesuje jej, że pada, albo że właśnie zdjąłeś kurtkę. Skoro nie było jej przy Tobie „za siódmą górą” w ciągu dnia, to teraz musicie zaliczyć przynajmniej trzy okoliczne trawniki.
I teraz następuje ostateczne zwycięstwo!
Wieczorem, gdy ktokolwiek spróbuje rozciągnąć się na kanapie, ona , Toffi mości się na nogach tej osoby.
Jej praca jest skończona. Wywalczyła smaczki, wymusiła spacer i odzyskała swój „obiekt uwielbienia”. Patrząc na nią, wiesz jedno: jutro znów będziesz zerkać do kamery, znów będziesz mieć wyrzuty sumienia, a Toffi... Toffi znów dostanie za to dodatkowego kabanosa.
